5

25 juni 2015

Posted by A_nnick. on 25 juni 2015 in Brieven |

verbrand

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Dag keppe !

Exact een jaar geleden stond de wereld voor ons heel even stil.  Jij, frikkelgatje zoals we je kennen, ging in de keuken op je tenen staan, waardoor je net aan de steel van de pan kon… Ik denk dat ik net 5 cm te kort schoot om je tegen te kunnen houden.  Het gevolg laat zich raden: vet over je linkerkaak.  Waarna wij stante pede jouw gezichtje koelden onder het water.  Luttele seconden daarna zagen we dat er ook heel wat vet op je arm terechtgekomen was.  Ook die werd gekoeld.  Je papa en ik bleven wonderwel ijzig kalm bij het ganse gedoe.  Achteraf gezien ben ik daar heel blij mee, dat ik van mezelf weet dat ik niet panikeer in bepaalde situaties.  Na het koelen, reden we snel naar dokter Vanmarcke die ons onmiddellijk naar de spoeddiensten doorverwees.  Daar aangekomen werd je direct door 4(!!) dokters/verplegers nog eens onder de douche geduwd zodat het vet zeker geen kans had om verder door te dringen.  Hoe ik jou na het douchen terugkreeg, zal ik nooit vergeten.  Je was precies één hoopje ellende.  En toen kwamen bij mij ook de tranen opzetten.  Ik nam je bij mij en ik denk dat je wou dat ik je nooit meer zou loslaten.  (Met voorgaande zinnen wil ik de mensen die op dat moment op de spoeddienst van Maria Middelares dienst deden, zeker niet beledigen.   Ze deden wat ze moesten doen, Arthur vond het gewoon heel onwennig  om door vier “vreemden” onder de douche gehouden te worden.)

Vele dagen verzorgen en smeren verder begonnen we – eindelijk – weer een mooi velletje te zien.  Weg verschrompelde restjes huid, oef.  Opluchting alom, hier bij ons thuis.  Nu, één jaar later, zijn alle littekens zo goed als verdwenen.  Als het heel warm/koud wordt, dan wordt de vlek op je arm precies een thermometer: de plek waar je verbrand bent kleurt dan helemaal roze/paars. Op je kaak is het litteken echt miniem geworden en daar kunnen we alleen maar ongelooflijk dankbaar voor zijn.

Zoen,

je mama

 

PS: Ik heb – denk ik – langer over het genezingssproces gedaan dan Arthur.  Want hoe stom kan je zijn om een kind aan een pan te laten trekken??  En dan is het nog niet eens zo dat die pan met haar steel over onze kookplaten kwam.  Nee, meneertje ging gewoon op zijn tenen staan om eens te kijken wat er in de pan zat…  En ik kwam net wat centimeters te kort om ‘m tegen te houden.  Wat ik wil zeggen, lieve mama’s, je kan op ieder moment van de dag, overal en altijd zo goed je best doen om je kleintje te behoeden van allerlei onheil, maar dat geeft geen enkele garantie dat er hem/haar nooit iets zal overkomen.  Probeer niet te boos te zijn op jezelf, als je prins/prinsesje iets voorheeft,  als weet dat je de best mogelijke moeder bent.  Je leert met vallen en opstaan.  Rechtkrabbelen en terug doorgaan dus.

 

Tags:

5 Comments

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

De volgende HTML-tags en -attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>

CommentLuv badge

Copyright © 2014-2017 De wereld van Arthur All rights reserved.
This site is using the Desk Mess Mirrored theme, v2.4, from BuyNowShop.com.