16

random; over het grote sollicitatie-avontuur

Posted by A_nnick. on 17 maart 2016 in Random |

Wie mij zo’n beetje volgt op insta en facebook, wist al wel dat ik vorige week vrijdag uitgenodigd was voor een eerste selectieronde voor een job als gezinsondersteuner bij Kind & Gezin.  Ik werd er om halftien verwacht, maar in de mail stond ook dat ik er beter een kwartier op voorhand aanwezig zou zijn.  Kwart over negen dus.

Bon, ik bracht Arthur naar school en keek nog even of mijn haar wel in de plooi lag.  De stressjes waren toch al een beetje aanwezig, zo in de vorm van een knoop in mijn maag en lichtelijk klamme handjes.  Koffie dus.  Nog eentje.  Op’t gemak.  Om dan de autosleutel en mijn sjakos te verzamelen zodat ik kon vertrekken.  Hmmmm, dien autosleutel? Niet aan het haakje, niet op de microgolfoven en ook niet in de schoenen die onder het haakje staan.  Fuck!  Ik naar beneden, want als hij niet op voorgaande plaatsen lag, dan moest hij wel op de kast liggen.  Lap, ook niets.  Op de trap dan?  Nope.  Tussen de traptreden gevallen?  Nee.  Neeeeee!?  Dat!  Kan!  Toch!  Niet?!  Nu toch niet?? Rustig, Annick, rustig.  Terug naar boven, want ik heb er vast en zeker wel over gekeken.  Banink.  Ok, chill.  Snel even bellen naar dat lief van mij om te vragen of hij de sleutel ergens anders gelegd had.  Ahja, want hij had ‘m donderdag als laatste gebruikt.  Je zal het nooit anders zien eh, zijn telefoon was plat.  Sjiekeplat, waardoor ik ‘m helemaal niet kon bereiken.  Aaaaaaaargghh!

Plan B dan maar.  Bibi richting bushalte om daar “enkel belbus” te zien staan.  OMGWTF?  Enkel belbus?  Da mèèn je toch nie?  Aangezien onze buren nog sliepen en ik die niet wakker wou maken, was dat geen optie.  Mijn hakken, mijn sjakos en ik crossten dan maar dan de andere kant van het dorp (Kortrijksesteenweg) in de hoop dat er daar snelsnel een bus zou passeren zodat ik nog op tijd aan het station – en bijhorend gebouw waar ik moest zijn – zou raken. Jahaaaa, een bus!  Godzijdank!  Precies om kwart over negen kwam ik aan bij het onthaal, waar mij gevraagd werd om mijn naam, uur van aankomst en mijn handtekening te noteren zodat ik doorverwezen kon worden naar the place to be.  Hup, die lift in, nog eens nakijken of mijn haar wel in de plooi ligt en hoe het zat met mijn roodaangelopen gezicht.  Oef, dat viel mee.  Lopen da kik gedaan heb, jong!

Eenmaal in de wachtzaal bleek dat er nog één sollicitante voor mij was, waardoor ik ruim de tijd had om tot rust te komen en een boekje te lezen.  Ik kreeg er zelfs een kopje koffie aangeboden.

kind en gezin sollicitatie de wereld van arthur

Rond kwart over tien was het mijn beurt.  Hallo, klamme handjes! Over het gesprek zelf kan ik kort zijn: ik had er een goed gevoel bij en heb kunnen zeggen wat ik in mijn hoofd had.  De mensen tegenover mij stelden mijn onmiddellijk op mijn gemak zodat het gesprek eigenlijk bijna “fijn” te noemen was.

Het resultaat?  Ken ik binnen dit en een week.  Ik hoop zooooo hard dat ik naar die tweede ronde mag.  Fingers crossed dus!  En brandt alvast al maar wat kaarsjes!

Ah, en waar die sleutel dan was, vraag je je af?  In de broekzak van mijn lief, ahja.

Welke ervaringen hebben jullie met solliciteren?

Tags: ,

16 Comments

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Copyright © 2014-2020 De wereld van Arthur All rights reserved.
This site is using the Desk Mess Mirrored theme, v2.5, from BuyNowShop.com.