0

Random; over gelukkig zijn.

Posted by A_nnick. on 20 maart 2017 in Random |

Ik beloofde je vroeger (eind 2015 om precies te zijn) al eens om het wat uitgebreider over “gelukkig zijn” te hebben. Toen vertelde ik dat ik me deur de band genoomn eigenlijk wel gelukkig mag prijzen.

Waddisda eigenlijk, gelukkig zijn?

Die twee woorden samen opzoeken in een woordenboek, lukt niet. Ge moet het dus doen met de betekenis van het bijvoeglijk naamwoord gelukkig. Volgens Van Dale betekent het evenveel als “voorspoedig” of “door het lot begunstigd”. Ewel, ik ben gelukkig.

Ik ben nogal zot van Het Huis, een programma dat een tijdje geleden alweer te zien was op Eén. Tijdens één van de afleveringen was Tom Waes in het huis op bezoek. Op een bepaald moment zei hij iets waarin ik mezelf Heel! Erg! Hard! herkende.

Je moet op het juiste moment wat geluk hebben of een kans krijgen om je te bewijzen, maar dan moet je het wel nog doen. En daar ligt volgens mij mijn kracht. Ik spreek altijd over geforceerd geluk.

‘t Is een zin die ik zelf ook gezegd zou kunnen hebben. Vaak – en ik hoop dat ik hiermee het lot niet tart – vind ik van mezelf dat ik oeresjanse heb. Maar – net zoals bij jou waarschijnlijk – krijg ik ook niet zomaar alles in mijn schoot geworpen.

Concreet. Wat maakt mij gelukkig?

Duust dingen kan ik hier opsommen. Doen? Ok!

de geur van een felle regenbui tijdens de zomer; een goeie gin; de hand van Arthur in de mijne; mijn lief die mij een zoen in mijn nek komt drukken terwijl ik het eten klaarmaak; liedjes; eten; een goed boek; ne warme choco; ‘t stoofke dat brandt; onze Siem die oprecht “merci” zegt voor wat-dan-ook; niet moeten aanschuiven richting mijn onthaalouders; dat ene kleedje wat je al zo lang wil, in de winkel zien hangen; een ganse dag in de welness doorbrengen; een berichtje van iemand van wie je het niet verwacht; reacties op mijn blog, jawel; mij in versgewassen lakens kunnen wentelen; eten (het feit dat dit er twee keer op staat, is geen toeval); festivallekes in de zomer; een boek waarin in me helemaal kan laten gaan; Yana die zo goed voor haar jongste broer zorgt; de radio opzetten en één van mijn favoriete nummerkes horen; de zon; de trein die op tijd rijdt; de juiste kassa kiezen; ‘s morgens een hap koude spaghettisaus naar binnen werken; in de plassen springen; de was buiten kunnen laten drogen; weten dat ik binnen dit en een goed jaar in mijn eigen huis ga wonen, samen met het lief en de koters; schoenen met en zonder hakjes; de Franse taal; een zoen, zomaar; een ijsvrije autoruit, met dank aan mijn lief; Arthur “mama” horen roepen als ik thuiskom; ongestoord kunnen douchen, of nog beter: ongestoord in bad kunnen gaan, met een shitload aan badschuim; verse sneeuw; schriftjes, notebooks, stiften, kleurpotloden; uitslapen (hoe lang is dat trouwens al geleden?); de laatste parkeerplaats innemen;…

Mijn kleine gelukjes in bovenstaande lijst zijn trouwens opgesomd in willekeurige volgorde.

Wist gij dat het vandaag de Internationale Dag van het Geluk is? Wat maakt jou gelukkig?

Tags:

18

Omdat het kinderboekendag is… en er valt iets te winnen

Posted by A_nnick. on 18 maart 2017 in Arthur tipt, Getest |

Onzen Arthur is gelijk een sponske. Zijn woordenschat groeit zienderogen en hij neemt vanalles op. Jahaaa, zowel positief als negatief. Af en toe moeten we grote broer en zus dus even wijzen op het feit dat ze er niet zomaar allerlei woorden uitflappen.

Lezen? Een must!

Vanzelfsprekend leren kinderen heel wat woorden door voorgelezen te worden. Ten huize Demedts wordt er heel wat gelezen. In eerste instantie door mij, alhoewel ik steeds meer het gevoel krijg dat ik steeds minder aan lezen toekom. Treinen naar het werk en ondertussen een boek kunnen verslinden, dat zou nogal eens iets zijn! Tot op heden wordt er hier echter gewoon in de zetel gelezen.

Arthur kan het ook wel hoor. Zo wat rommelen in zijn boekenbak om dan in de zetel te kruipen met een boek op schoot. Maar waar hij het meest van houdt, is van voorlezen. In bed. Het is hier dus al even een ritueeltje om voor het slapengaan een boekje te lezen. Of overdag, als hij het even wat rustiger aan wil doen.

mijn eigen boekje 2

Kinderboekendag

18 maart 2017 werd uitgeroepen tot kinderboekendag. Waddisda?, hoor ik je vragen. ‘t Is gewoon een dag waarop kinderboeken centraal staan. De dag werd in het leven geroepen door onder andere Siska Goeminne en Stefan Boonen. Die laatste is trouwens de auteur van de “Opa-boeken”, die ook in Turies boekenbak zitten. We hebben de man in kwestie trouwens in levende lijve ontmoet, ergens eind januari. Doet me eraan denken dat ik eigenlijk ook daar nog eens over zou moeten bloggen…

Mijn eigen boekje

Toen ik de kans kreeg om voor Arthur een gepersonaliseerd boekje te  laten maken, heb ik geen moment getwijfeld. En het moet gezegd: de boekjes van Mijn Eigen Boekje lezen vlot weg en Arthur is er (nog steeds) stekezot van.

Niet alleen lezen de boekjes heel vlot, ook het bestelproces is easypeasy. Je kiest voor wie je een boekje wil maken, geeft aan of het een jongen of een meisje is, kiest een verhaal, personaliseert het verhaal en plaatst je bestelling.

Mogelijkheden zat!

Bij Mijn Eigen Boekje kan je kiezen uit zes verschillende verhaaltjes. Voor Arthur koos ik voor “Arthur is jarig” en kreeg ik er ook nog eens “Arthur en het Sinterklaasmysterie” bovenop. Hij is helemaal tuk op het eerste, want herkent er zichzelf heel hard in: het mannetje in het boek heeft ook blonde haren en is ook net vier jaar geworden. Heerlijk!

mijn eigen boekje 1

Daarnaast kan je ook nog kiezen voor “Arthur de superheld”, “Arthur in Animatopia”, “Arthur in de dierentuin” en “Arthur in gekke kleren”.

Win!

Wil jij ook graag een gepersonaliseerd boekje voor jouw uk ontvangen? Laat in de comments hieronder even na wat jullie favoriete kinderboek is en misschien word jij wel één van de twee gelukkigen? De te winnen code is geldig voor het bestellen van 1 boekje, inclusief de verzendkosten binnen België en Nederland. Meedoen kan tot en met volgende week zondag (26.03.2017) middernacht. In de week die volgt, worden de winnaars via de facebookpagina van deze site bekendgemaakt. Niet getreurd hoor, als je niet won, want via deze code (ARTHUR2016MEB) krijg je nog tot en met eind mei 15% korting. Mooi, toch?

 

Tags: , , , ,

1

Annick breekt een lans voor Lieven Tavernier

Posted by A_nnick. on 8 maart 2017 in Muziek |

Ge kent ‘m niet? Ge moest u schamen. Neen, eigenljk niet. Tot voor 23 december vorig jaar wist ik begot niet wie Lieven Tavernier was. Tot Nele, die hippe, me uitnodigde voor een intiem concertje in De Garage in Bavegem. Ik denk dat er zo’n 60 man aanwezig was. Lekker kleinschalig. Puur genieten.

lieven tavernier

Credits: Christina Coene

 

Lieven en West-Vlamingen

Ik veronderstel dat de man in principe niets tegen West-Vlamingen heeft, maar kijk, voor een zingende Gentenaar is en blijft een West-Vlaming een ideaal object om liedjes aan elkaar te babbelen en bijgevolg dus over voldoende bindteksten te beschikken. Niet anders met Lieven Tavernier. Nog een sjans dat hij zich na het optreden verontschuldigde, of ik ging er nooit meer naartoe. :)

Lieven en zijn liedjes

Wie is die Lieven nu eigenlijk, hoor ik je vragen? Meestal volgen dan gegevens zoals het geboortejaar en dergelijke meer, maar ik vond op zijn site geen geboortedatum terug. Ik durf ook geen leeftijd op ‘m te plakken, kwestie van ‘m de volgende keer niet met rode kaken te moeten begroeten…

Wat ik je wel kan zeggen, is dat Lieven een tijdlang muziek- en boekenrecensent geweest is, en dat hij vooral bekend geworden is door het componeren van liedjes zoals “De eerste sneeuw” en “De fanfare van honger en dorst” die Jan De Wilde ons leerde kennen. Op Youtube vindt ge ook filmkens van Lieven zu, geen nood.

Welk genre Lieven brengt? Ik vind zijn repertoire nog het best te omschrijven als ontroerend, lyrisch, nostalgisch, melancholisch. Het zijn vaak de teksten die het ‘m doen, maar ook de muziek spreekt voor zich. Ooit zei hij dat niet de maker van de liedjes in het licht moet staan, maar wel wat hij maakt. Wel, ook zondag was het zo. De liedjes, de muziek, ze spraken voor zich.

Lieven en de live CD-opname

Alweer Nele die het me vroeg, niet lang na dat fameuze optreden in Bavegem. Of ik geen zin had om op 5 maart naar De Minard af te zakken, om Lieven nog eens aan het werk te zien. Minder intiem dan eind vorig jaar, waar ze enkel met zijn drieën op het podium stonden, maar met band. Niet zomaar een optredentje hoor, nope, er werd een heuse CD-opname aan het optreden gekoppeld. Lang moest ik niet nadenken. Jup, wij gaan mee. Wij, want ondertussen had ik mijn lief ook al warm gekregen om mee te gaan.

Lieven liet bij mij in eerste instantie een nogal zenuwachtige indruk na, maar na een tijdje had ik het gevoel dat hij steeds meer op zijn gemak was. En zijn muzikanten, jong, wawasda?  Eén voor één heel erg gepassioneerde mensen on stage, die leefden voor de muziek. Ik kan al niet wachten tot de CD uitkomt.

Ooooo, en dan vergeet ik het nog over Sarah Dhondt te hebben, de nachtegaal die de zes mannen op het podium even kwam vervoegen. Wat! Een! Stem!

Plusje? Lieven speelt gitaar én mondharmonica samen. Eeuwig respect!

Hebt gij al eens van Lieven Tavernier gehoord?  En leert ge mij misschien ook een ondergewaardeerde singersongwriter kennen?

 

Tags: , ,

2

Annick doet van #40dagenbloggen.

Posted by A_nnick. on 6 maart 2017 in Random |

Tot op gisteren is het hier nogal stillekes geweest, niet? Ik kreeg regelmatig mailtjes van mensen die vroegen of er iets met mij scheelde en ook vrienden vermeldden me fijntjes dat de blog nogal statisch was. Schoon verwoord trouwens, Mie!

40 dagen bloggen dus. Voor de technische uitleg moet je hier zijn. Kathleen legt je haarfijn uit hoe alles in zijn werk gaat. Meer nog: je kan zelf ook nog deelnemen.

40dagenbloggen

Moetjes/magjes?

Magjes. ‘t Is nu niet dat ik gevierendeeld zal worden omdat ik eens een dag oversla. Ik sloeg er btw al enkele over, want de diehards gingen op 1 maart al van start. Ik zie wel waar ik kom. Kathleen gaf me met haar idee in ieder geval een schop onder mijn blogkont.

Waarom was ‘t hier zo stil?

1000 redenen en toch geeneen. Ideetjes in overvloed. Een gigatekort aan tijd. Da’s altijd al zo geweest. Een tweetal weken terug zat ik met Sofie aan tafel. Sofie runt een huishouden en moedert over 5 kinderen en heeft een webshop en blogt. Iedere dag. ‘s Avonds/’s nachts als de kinderen in bed zitten, even tussendoor als ze naar school zijn, op ieder moment dat het haar uitkomt. Knap. Chapeau. Ik kan het niet. En hoewel ik het fijn zou vinden dat er hier weer wat meer leven in de brouwerij zou komen, ik vind het dubbel zo fijn om ‘s avonds met Arthur torens te bouwen, om samen verhaaltjes te verzinnen, om ‘m in bed te draaien en om daarna bij het lief in de zetel te zitten of om even op zwier te gaan met vriendjes. ‘t Is een heel moeilijke oefening voor mij: to blog or not to blog. Ik blog supergraag, ik geniet van iedere reactie die hier binnenkomt (reageer dus maar) en ik lees ook graag andere blogs. Helaas gebeurt ook dat de laatste tijd veel te weinig.

Prioriteiten dus. En die van mij liggen niet bij mijn blog. Klinkt dat je-ne-sais-pas-comment-dire? Ik weet het niet. Wat niet wil zeggen dat bloggen geen fijne bezigheid is. Het werkt ontspannend. Achter mijn laptop gaan zitten en mijn vingers laten losgehen. Merci dus, Kathleen, om #40dagenbloggen te lanceren. Ik ben benieuwd hoe ver ik raak. Kathleen was zo zotjes om alle bloggers wat ideetjes te geven. Eens zien wat ik er zoal allemaal uitpik. Btw, als jullie mij hier over teen of tander willen zien schrijven, geeft maar door eh, u vraag, ik schrijf. :)

En nu is het aan jullie: klikt gerust op “reactie”, ge moogt ook nekeer losgehen.

Tags:

1

Getest: Emma’s Kitchen

Posted by A_nnick. on 5 maart 2017 in Getest |

Je zag het een tweetal weken geleden waarschijnlijk al op Instagram passeren: samen met Sofie en Evelien werd ik uitgenodigd om Emma’s Kitchen te verkennen. Ik ga hier niet onnozel over doen: ik sprong een gat in de lucht, want het is Heel! Erg! Fijn! om als “kleine blogger” ook eens van de partij te mogen zijn op één of ander event. Hop, wij naar Antwerpen dus!

Photocredits: www.elle.be

Photocredits: www.elle.be

 

Emma. Who?

Emma ontsproot uit het brein van drie copains die hun kijk op voeding met de wereld willen delen. Emma is een gezonde, vrolijke dame die volop in het leven staat. Van hieruit vertrokken Pascal (iemand moet de baas zijn, toch?) en zijn vrienden om hun concept vorm te geven. Na een lange zoektocht (want zo’n zaak zet je nu eenmaal niet in één twee drie op poten), kwamen ze tot de conclusie dat ze resoluut voor “snelle” en “uitgebalanceerde voeding” zouden gaan.

Concreet? Bij Emma werkt de kok met natuurlijke ingrediënten, goede vetten en goede voedselcombinaties. Ik moet toegeven dat ik niet altijd even bewust kook en dus regelmatig teveel minder goede vetten gebruik en ook niet altijd voor “goede” voedselcombinaties (denk: patatjes, groensels en vlees*) ga, dus was ik heel benieuwd naar wat ze daar bij Emma onder verstaan.

Goede voedselcombinaties

Bij Emma’s Kitchen wordt geprobeerd om goede combinaties te maken tussen proteïnen en koolhydraten. Daarnaast willen ze snelle koolhydraten vermijden. Je zal er dus geen aardappelen of brood vinden, maar wel producten waarin trage koolhydraten zitten. Zoals quinoa.

Pascal heeft ons niet verteld dat koolhydraten slecht zijn, laat dat duidelijk zijn. Koolhydraten – en dat wist ik zelfs – zijn noodzakelijk voor het lichaam en zitten voornamelijk in groenten. En dat hebben ze bij Emma ook door. Alle maaltijden – eerlijk is eerlijk: de keuze is niet gigagroot, maar er is wel voldoende voor handen – bestaan voor 2/3 uit groenten. Groenten die Heel! Erg! Goed! bereid zijn, trouwens.

En in de praktijk?

Ik denk dat ik wel mag spreken voor Sofie, Evelien en mezelf als ik zeg dat we lekker gegeten hebben. Ik koos voor de juicy beef. Een vijftal minuutjes later kwam Pascal het gevraagde slaatje al brengen. Vijf minuten later, inderdaad, want in de keuken beschikt de kok over een hoogtechnisch snufje waardoor ze het vlees enkel maar in het masjien moet stoppen en op een knopje moet drukken. Zonder extra vetten toe te voegen. Echt. 1 minuut en 54 seconden later is het vleesje klaar. Saignant. Zoals ik het wou. De kok was niet weinig trots toen ze me liet proeven. En het mag gezegd worden: een steak vol smaak en lekker sappig. Scoooooore!

Naast de steak vond ik ook nog worteltjes, rode kool, rode biet, radijsjes, spinazie, kerstomaatjes en broccoli in mijn gerechtje terug. Yum!

En dan dessertjestijd! Hiervoor werken ze bij Emma’s Kitchen samen met Madam Bakster. Goede keuze. Definitely. Madam Bakster staat voor alles behalve geraffineerde suiker, dierlijke producten, tarwe en kunstmatige smaak- en bewaarmiddelen. Het resultaat? Een dessertenbordje om u tegen te zeggen. Vooral de Sunny Lemon Pie heeft mijn hart gestolen. Hoe ze het maakt? Geen idee. Waarmee? Leest gerust verder: avocado, citroensap, amandelen, havermout, kokosolie, esdoornsiroop, kokosroom, peannoten, pompoenpitten, lijnzaad, speltvlokken en rode vruchten. Yum. Again.

sunny lemon pie emma's kitchen madam bakster

Daarnaast kregen we ook de kans om de “yoghurttap” uit te testen. Identiek aan bier uit de tapkraan, maar dan met yoghurt. Bij Emma kan je zowel voor de traditionele yoghurt kiezen als voor de Griekse yoghurt. Daarnaast kan je opteren voor één van de drie toppings. Ik koos voor die met granola en kaneel en heb het me nog geen moment beklaagd.

yoghurt met granola en kaneel emma's kitchen

Getest en…

Goedgekeurd. Wat niet wil zeggen dat ik geen puntjes van kritiek heb. Pascal vroeg ons om kritisch te zijn en da’s dan ook wat we deden. Zo had ik moeite met het feit dat de broccoli in mijn slaatje volledig rauw was. Persoonlijk had ik het fijner gevonden mocht deze groente iet of wat gestoomd zijn zodat het iets sappiger was en daardoor aangenamer om richting slokdarm te vertrekken.

Een minnetje? Ik vond het jammer dat het eten in bakskes geserveerd werd, met plastic bestek. Het klopt in het concept van snel, maar ik vind het persoonlijk fijner om uit en mooi bord te eten. De bakskes zijn wel biologisch afbreekbaar, dat wel. Maar toch…

juicy beef emma's kitchen

Plus? De drankjes. Ik kende Jusré helemaal niet, maar jong, wat een smaakbommetje! Ter plaatse kreeg ik een Funny Bunny voorgeschoteld en in de goodie bag zat een Time Off. Een mengeling van 3 appels en 15 muntblaadjes. Top. Jusré biedt koudgeperste drankjes aan, naar het schijnt de meest geavanceerde methode om de voedingswaarde zo hoog mogelijk te houden.

jusré sapjes emma's kitchen

Plus? De ruimte. Niet gelekt en gelepeld maar een ietwat indrustriële look. Licht, met voldoende plaats om met grotere groepen samen te zitten, maar ook om gezellig met twee iets te gaan eten.

Nog een plusje? Ze geven wat ze beloofd hebben: healthy fastfood. Echt fast!

Ga ik terug? Zeker weten. Niet voor een romantische tête-à-tête met mijn liefste, daarvoor ken ik fijnere plekken, maar wel voor een snelle hap tussen het shoppen door.

Emma’s Kitchen vind je in Antwerpen, in de Groendalstraat nummerke 14. Of misschien zegt De Wilde Zee jou meer. :)

 

* En saus. Liefst veel…

Tags: , , , ,

1

27 december 2016

Posted by A_nnick. on 27 december 2016 in Brieven |

Dag mollie!

Jap, kweet ‘t keppe, ‘t is een eeuwigheid geleden dat ik jou nog eens een brief geschreven heb. Schaam op mij!

Ondertussen doorliep je met brio je peuterklasje bij juf Sofie en ben je al één trimester een mooie wolk in de wolkenklas bij juf Elisa. Bij juf Melanie eigenlijk, want juf Elisa heeft een baby in haar buik, zoals jij het zo mooi kan zeggen. Je doet het uitstekend, lieve keppe van mij. Van ons. :)

Iedere morgen dartel je vrolijk de schoolpoort binnen, om er de opvang onveilig te maken en ook ‘s avonds ben je je vrolijke zelf als ik je kom halen. Ook tijdens de opvang, want je mama is geen schoolpoortmoeder meer. Maar het lijkt je niet te deren, integendeel, want je liet me al verschillende keren verstaan dat je eigenlijk liever nog wat langer in de opvang gebleven was…

Je vriendjes? Die zijn grotendeels nog dezelfde als die van vorig jaar. Met Odiel als je bestie. Onafscheidelijk, jullie twee. Heeeerlijk om te zien! Volgende week staat er trouwens een playdate ingepland, jochei. Maar ook over Mona, Elise, Rowan en Lewis kan je maar moeilijk zwijgen.

Je wordt binnenkort vier jaar. De leeftijd om uitnodigingen voor verjaardagsfeestjes in ontvangst te mogen nemen, blijkbaar. Binnenkort staat het verjaardagsfeestje van Elise op het menu en twee weken daarna mag je de verjaardag van Odiel mee gaan vieren. Leeeeuuk!

Je mondje staat geen moment stil, lieve spraakwater van mij. Binnenkort staat er wel nog eens een afspraak met de logopediste op de kalender, want wat je zegt, is niet altijd even duidelijk. Benieuwd naar hoe dat zal gaan verlopen…

We hadden ons geen mooier “ons” kunnen voorstellen, lieve Arthur, blijf maar lekker je lieve zelf, varkie, je bent een topkerel!

Zoen,

je mama

21

random; over gepersonaliseerde hebbedingetjes. En? Winwinwin!

Posted by A_nnick. on 13 december 2016 in Give-away, Random |

‘t Is weer die tijd van het jaar waarop mensen naar de winkel trekken, kerst- en nieuwjaarskaarten kopen, hun mooiste pennen pakken en elkaar de liefste, grappigste, meest ontroerende dingen toewensen. Niet zo bij ons. Als ik – zoals zaterdag, want toen zocht ik naar een rouwzantje – onze kaartjeskast opentrek, dan vind ik gegarandeerd kaarten van in het jaar stillekens terug. Zo zag ik onlangs een envelop waar “Lesley & Delphine” op staat. Bij het openen ervan zag ik binnenin de kaart “Een heel erg fijn 2011″ en nog andere niet-publiceerbare dei op het ding staan. Echt. Zo ben ik. Enthousiast enal beginnen met het schrijven van kaarten, de hele boel aan de kant leggen met de belofte dat ik later nog wel eens verderdoe, de kaarten dan toch laten liggen en uiteindelijk alles terug opbergen omdat het nieuwe jaar alweer een maand ver is. Echt. Maar hey, ‘t is nu ook niet zo dat ik jullie niet het allerbeste toewens eh, alleen gebeurt dit niet via de kaartjesweg. Want die kaartjes? Van mij mogen die weg. Wij wensen jullie binnenkort gewoon IRL het allerbeste toe, deal?

Bon, ik snap wel dat er nog heel wat mensen zijn die kerst- en nieuwjaarskaartjes echt Het Einde vinden. Ziehier mijn Gouden Tip voor deze (en andere) zieltjes. Gaat keer zien op smartphoto. Want echt, daar kunt ge nogal zotjes doen bij het maken van kerstkaartjes!

Als je de eerste alinea aandachtig gelezen hebt, is het je ondertussen wel duidelijk geworden dat ik geen energie meer in kerstkaartjes steek. En al helemaal niet in het maken ervan. Wat me in het assortiment wel ongelooflijk interessant leek, was een fotoagenda. Dus besloot ik om online een agenda voor het aankomende jaar 2017 te gaan maken. Easypeasy, daar bij smartphoto. Op de productpagina vind je hun ganse assortiment. En daarna? Klik je dor op hetgeen je wil gaan creëren. Een uur later (voor jou is dat misschien lang, maar ik bleef mijn foto’s maar verplaatsen en verplaatsen) had ik het eindresultaat al voor mij. Digitaal, dat wel, maar ik begon spontaan te dansen van puur contentement. Het enige wat mij nog restte, was wachten tot de postbode mijn langverwachte pakje zou komen brengen. Zoals de site het beloofde, kreeg ik twee dagen nadien mijn agenda in de bus. Laat 2017 maar snel komen, zodat ik er optimaal gebruik van kan gaan maken!

smartphoto-gepersonaliseerde-agenda-2017

Leest verder, want dat was nog niet alles. Ik mocht – behalve mijn supermooie agenda – nog iets kiezen. Al snel viel mijn oog op een gepersonaliseerde klok. De klok in onze keuken was eigenlijk wel aan vervanging toe. We gooien ‘m niet weg hoor, want het was een kunstwerkje van één van ons grote hastn, maar toch, na zeven jaar kijkt een mens al eens graag naar een andere klok. Ik toch. Aangezien we iets meer dan een jaar geleden met ons ganse gezinnetje een heerlijke fotoshoot hadden bij de al even heerlijke Frank Demeulemeester, was de keuze voor de foto op de klok al snel gemaakt. Aanschouw!

smartphoto-gepersonaliseerde-klok

Loopt niet weg, lieve lezer, want nu is het aan jou. Stuur jij wél nog kerstkaarten? Of vind je een gewone agenda uit de winkel ook zo saai? Vertel mij in de comments van deze post wie jij wat voor het nieuwe jaar toewenst en maak kans op één van de twee kortingscodes van 25 euro die je bij smartphoto mag besteden. Let wel: de codes zijn niet cumuleerbaar met andere acties, kunnen maar één keer gebruikt worden en zijn geldig tot en met 31 maart 2017. Meedoen kan tot en met vrijdag 16.12.2016 klokslag middernacht. De winnaars worden bekendgemaakt op de facebookpagina van deze blog. Toitoitoi!

Tags: , , , ,

1

Zeven op Zondag (5)

Posted by A_nnick. on 11 december 2016 in Zeven op Zondag |

zevenopzondag

Tijd om eens over mijn schouder te kijken en te zien wat me deze week zoal allemaal bijbleef.

Met stip op één: mijn lijf die me zei: “Hier, ik heb iets voor u. Een oorontsteking.”. En ik die dacht dat ik net van mijn verkoudheid verlost was. Nope. ‘t Is een soort van complicatie zei de dokter. En man, wat was ik blij dat ik gisterenochtend een dokter kon raadplegen. Ik werd de nacht daarvoor om halfdrie wakker met het gevoel dat er constant iemand naalden in mijn oor stak. Gevolg: niet meer kunnen slapen, van miserie opgestaan, wat TV gekeken, op tinternet gezocht naar hulpmiddeltjes, olijfolie verwarmd en in mijn oor gedruppeld, een pijnstiller gepakt en tot slot geprobeerd om het nummer van de dokter van wacht te bemachtigen. Tegen een uur of negen kon ik er terecht en meldde hij me wat ik eigenlijk al wist: een zware oorontsteking en een ontsteking op de buis van Eustachius. Twintig minuten later en 37 euro in min op mijn rekening stond ik terug buiten met een waslijst aan medicatie. Medicatie en ik, ‘t is iets wat niet zo goed samengaat. Maar hey, je weet maar half hoe blij ik ondertussen ben dat ik antibiotica mag slikken, dat ik een pilleke voor mijn buis kreeg, pijnstilling die het ontzwelproces versnelt en drupkes voor dat oor van mij. Hoe het nu met mijn oor is? Ik voel geen constante pijn meer, maar niezen, hoesten en boertjes laten, zorgen er wel nog steeds voor dat ik achteraf eventjes “auwtsj” roep. De pijnscheuten zijn ook al verminderd, maar wel nog even hevig.

Op twee deze week: het etentje met mama, papa, alle kinderen, schoon- en kleinkinderen in Salons Saint-Germain in Diksmuide. Jaaaaaren aaneen heb ik er ieder weekend opgediend, afgeruimd, leute gemaakt met vrienden en genoten van zoveel meer. Deze keer waren de rollen omgekeerd: ik kon mijn voetjes onder tafel steken en moest gewoon maar eventjes naar het buffet wandelen om iets ongelooflijk lekkers naar binnen te werken. Iets met water en mond? Kijkt gerust eens naar de foto’s hieronder.salons-saint-germain-diksmuide-buffet-a-gogo-voorgerechten

salons-saint-germain-diksmuide-buffet-a-gogo-dessertenNog iets waar ik me deze week over verbaasd heb? Het ganse gedoe rond Theo Francken. Hastag iksteuntheoniet. Het brein van de man moet – mijns inziens – nogal vertroebeld zijn dat hij zomaar uitspraken van de rechter naast ‘m neerlegt. Ik wens anderen niet gauw iets negatiefs toe, maar ik kan enkel hopen dat Theo binnenkort niet anders kan dan de dwangsommen toch te betalen èn de gevraagde visa moet uitschrijven. Meer weten? Hier.

Op vier? Arthur. Die sinds kort Heel Erg Lang Heel Flink alleen speelt. Hij lost major problems zoals een botsing tussen zijn kraan en de politiecombi zelf op en heeft er niet altijd de hulp van mama of papa voor nodig. Wat ons goed uitkomt. Samsonseks en van die dingen. Of gewoon de afwas doen, of de krant lezen op zondag. Vul zelf maar in.

Deze week was de Goedheilig Man in ‘t land. Ook bij ons hield hij even halt om teen en tander door de schoorsteen te gooien. Dit is eigenlijk de eerste keer dat Arthur er echtechtecht bij stilstaat. Ok, vorig jaar zag hij de Sint ook al eens op school, maar het ganse gebeuren ging nogal aan ‘m voorbij. Dit jaar niet dus. Zijn gezichtje, toen hij de ochtend nadat de Sint langsgekomen was, dat was een beeld om noooooit meer te vergeten. Benieuwd naar wat hij gekregen heeft? Binnenkort. In een andere post.

Nummerke zes kon eigenlijk evengoed op één gestaan hebben. De luisteraars van Radio 1 verkozen gisteren “Ploegsteert” tot het allermooiste nummer in de 100 op 1-lijst der Belgische muzikanten. Het nummer gaat over wijlen Frank Vandenbroucke, een talentvol wielrenner uit – hoe raad je het – Ploegsteert.  De man kende een leven van ongekende hoogtes en diepe dalen.  Leven, maar vooral geleefd worden…  Zonde dat er aan talent op zo’n manier een einde komt. Het nummer maakt me verdrietig, maar de muziek geeft me ook kiekenvel.  Het is ronduit prachtig gecomponeerd.  Pianoooooo, mijn hart!  Dat, samen met wat gitaarakkoorden en een
subtiel lintje gedrum, heerlijk! Genoeg gezegd, luistert!

En op zeven? Mijn job. Echt. Ik vind het nu al jammer dat het maar een tijdelijk contract is. Wat het precies inhoudt? Ik ben dienstverantwoordelijke voor de onthaalouders die bij Solidariteit voor het Gezin aangesloten zijn. Regio BXL. Dit wil zeggen dat ik ze alle 18 maandelijks een bezoekje moet proberen te brengen en ondertussen eens pols naar hun werking, naar hun vragen en verzuchtingen en probeer om met oplossingen op de proppen te komen. Dat impliceert ook een heleboel vergaderingen links en rechts, bezettingen nagaan en oudercontractjes opmaken. Maar hey, ik geniet er van. Echt.

Tags:

0

random; stijlvol de feestdagen door

Posted by A_nnick. on 28 november 2016 in Random |

I admit, die sjakos van mij verdient een meer edele naam dan gewoonweg sjakos. Grote Grabbelton bijvoorbeeld. Je wil immers niet weten dat ik er allemaal in terugvind. Gaande van potjes verf, over een scherf van een kapot bord tot speelgoed. Kilo’s speelgoed. Allemaal goed en wel, zo’n grote sjakos, maar ‘t is nu niet echt het meest smaakvolle item onder mijn accessoires.

Ik was dan ook uitermate blij toen Duifhuizen tassen en koffers mij contacteerde met de vraag of ik zin had om een clutch uit hun gigantische collectie uit te zoeken en te reviewen. Neen zou een fout antwoord geweest zijn. Echt.

Nu kan ik me wel voorstellen dat jij ongelooflijk benieuwd bent naar wat voor clutch ik uitgezocht heb. Ik laat je dus niet langer in spanning. Deze:

clutch-micmacbags-duifhuizen-tassen-en-koffers

Mijn bevindingen? Die zijn top! Geen gezucht en gevloek meer omdat ik iets niet terugvind in mijn Grote Grabbelton, maar een tasje dat mooi en overzichtelijk is en waar ik blindelings naar mijn spullen kan graaien.

Deze clutch van Micmabcags is gemaakt van leer en kan dus wel tegen een stootje. Wat ik persoonlijk top vind, is dat de clutch ook met een draagriem geleverd wordt, waardoor je hem ook crossbody kunt dragen. Toegegeven, ik kende het woord niet, maar bon, een dag niet geleerd is een dag niet geleefd. Of zoiets, toch. :) Naast de draagriem is er ook een afneembare polsband, wat ook best wel makkelijk is.

Hophop dus, gaat dat zien, gaat dat zien! En laat je mij eens weten welk item jou overstag liet gaan?

 

Tags: , ,

2

random; over leefgroepbegeleiders

Posted by A_nnick. on 27 november 2016 in Random |

Een kleine drie weken terug was het mijn laatste dag in de leefgroep. Ik had het geluk om flex te mogen zijn en om al “mijn” kindjes nog eens te zeggen hoe graag ik ze zie.

Ik kijk met een glimlach terug op die intense twee maand leefgroepenwerking. Toegegeven, het was niet altijd rozengeur en maneschijn. Soms had ik eens een mindere dag, soms hadden de kinderen eens een mindere dag. Andere begeleiders ook, soms.

Er waren dagen dat ik ze – nu gaat het over de kiennies, lieve lezer, niet over de andere leefgroepbegeleiders – bij manier van spreken achter ‘t behang zou willen plakken, of dat ik ze lang op de strafstoel wou laten zitten. Omdat ze niet luisterden, omdat ze andere kinderen pijn deden, over and over again, omdat ze opzettelijk hun beker met water morsten,…

Maar wat echt belangrijk is? Er waren heel veel dagen waarop ze mij zooo gelukkig maakten, doordat ze mij kwamen knuffelen op het moment dat ik de leefgroep binnenkwam, doordat ze mij spontaan een zoen kwamen geven, doordat ze wel deden wat van hen verlangd werd, doordat ze wel fijn op zichzelf/met andere kinderen speelden,…

Tijdens die twee maand heb ik oneindig veel respect gekregen voor die andere leefgroepbegeleiders. Zonder namen te noemen, ik heb Heel! Erg! Veel! van jullie opgestoken. Van jullie allemaal. Over hoe je sommige kinderen beter (niet) aanpakt, over hoe je op 1 2 3 kinderen op je hand hebt, over hoe je het kind dat niet wil slapen, toch zonder problemen in zijn bed draait, over hoe het kind dat niets lust toch gans zijn/haar bord leegeet,…

Die leefgroepbegeleiders, ‘t is een ras apart. ‘t Zijn stuk voor stuk mensen met een ongelooflijk warm hart, die onbevooroordeeld hun dag aanvangen, die “hun” kinderen telkens nieuwe kansen geven en diezelfde kinderen onvoorwaardelijk graag zien.

En daarom, lieve leefgroepbegeleiders, is dit nummer er eentje voor jullie. Ok, ‘t is misschien niet jullie favoriete genre, maar de tekst is zoooooo veelzeggend. En mochten jullie even niet meer weten waarom je deze job zo graag doet en waarom je er zo goed in bent? Daarom.

 

Tags: ,

Copyright © 2014-2017 De wereld van Arthur All rights reserved.
This site is using the Desk Mess Mirrored theme, v2.4, from BuyNowShop.com.