1

random; stiefmoeder, plusmama of stiefmonster?

Posted by A_nnick. on 18 mei 2016 in Random |

Lobke’s vragen en mijn antwoorden?  Stof voor een artikel in Mini, hét tijdschrift voor -9m tot 6 jaar.  En voor hun ouders, bien sûr. Voor wie er op facebook naar vroeg – winkwink Delfine en Barbara – hier komt ‘ie.

shoot augustus 2015

“Plusmama worden overkomt je”

Plusmoeders hebben vaak een slechte naam, maar Annick Verstraete (33) uit Sint-Denijs-Westrem, supermama van Arthur (3) en al zeven jaar trotse plusmama van Simon (16) en Yana (13) bewijst het tegendeel! “Wij vijf, wij vormen een compleet gezinnetje! En dat maakt van mij het meest gelukkige meisje dat op aarde rondloopt!”

Plusmama worden overkomt je. Er plakte immers geen etiket “Ik heb twee kinderen” op het voorhoofd van mijn lief toen ik ‘m leerde kennen. Alhoewel dat voor mij wel onmiddellijk duidelijk was, want ik leerde ‘m kennen via zijn kinderen die bij mij op kamp kwamen. Ik hoor het mezelf – zo’n grote zeven jaar terug – nog tegen een andere monitor zeggen “Met den dienen wil ik nog wel eens op café gaan”. De allerlaatste dag dat zijn kinderen op kamp kwamen, stapte ik op ‘m af met de vraag of hij geen zin had om eens iets te gaan drinken.  En zo geschiedde.

Wat dacht je voor het eerst toen je plusmama werd van Simon en Yana?

Ik had wel al een goeie band met Simon en Yana.  Vooral met Yana eigenlijk, want wat was het nog een kleine pruts toen ze voor het eerst op kamp kwam.  Iedere ochtend kwam ze op mijn schoot zitten tot het tijd was om aan de activiteiten te beginnen.

Wat ik voor het eerst dacht?  “Aaaarghhh, structuur!!”  Ik leefde op dat moment eerder van dag tot dag en zag wel wat er op mijn pad kwam.  Een lief met kinderen betekende voor mij een ganse ommezwaai van hoe ik toen in het leven stond.  Ahja, want die kinderen moeten op tijd opstaan om naar school te vertrekken, ze moeten huiswerk maken en op tijd eten krijgen.  Voor mij was dat een gigantische aanpassing, die – als ik er achteraf op terugkijk – verrassend goed verlopen is.

Hoe pakten jullie dit aan?

Mijn lief is naar de kinderen toe altijd heel erg open geweest over onze relatie.  Ze wisten dus wel heel snel dat ik meer dan een vriendin van hun papa was. Ik ben relatief snel gegroeid in de rol van plusmama.  En structuur bleek toch geen zo’n vies beestje te zijn.  Al snel werden de taken verdeeld en nam ik onder andere het schoolgedeelte op mij.  Dit gaat van agenda’s nakijken, helpen met de huistaken, ervoor zorgen dat alle gerief klaarstaat,…

Liep het allemaal vlot?

Terugkijkend op die periode is alles eigenlijk heel erg smoothly verlopen, zonder noemenswaardige problemen.  Ik denk dat het voor de kinderen wel fijn was dat ze mij al kenden, dat ze wisten “wat voor vlees ze in de kuip hadden”.

Met wie/wat moet je zoal rekening houden?

In de eerste plaats moet er rekening gehouden worden met de mama van Simon en Yana.   Ook van uitermate groot belang: hou je aan de regeling die door de ouders/rechtbank getroffen werd.  Dit komt niet alleen jezelf, maar ook de kinderen ten goede.  Doordat er plots pluskinderen in het spel zijn, moet je ook je eigen leventje anders gaan inrichten: ervoor zorgen dat je er bent als Simon naar de voetbal moet, of Yana naar een scoutsactiviteit brengen,…

Wat zijn de grootste voordelen van plusouderschap?

Toen Arthur er nog niet was, vond ik het grootste voordeel van plusouderschap het feit dat je niet altijd aan kinderen gebonden bent.  Op de momenten dat Simon en Yana er niet waren, deden wij gewoon ons ding: we gingen eens lekker lang gaan tafelen, konden uren op café blijven zitten of planden een uitje.  Op de momenten dat Simon en Yana er wel waren, zorgden we er wel voor dat we die tijd exclusief voor hen gebruikten.

Zijn er ook nadelen aan plusouderschap?

Hier moet ik even heel hard over nadenken, want ik vind het niet evident om een nadeel op te sommen.  Ok, is het belachelijk dat ik er geen vind?

Hoe verloopt de relatie tussen je eigen kind en je pluskind?

Het komt regelmatig voor dat er tranen over mijn wangen rollen als ik zie hoe Simon met Arthur omgaat.  Die twee hebben al van toen Arthur nog heel klein was zo’n ongelooflijk sterke band met elkaar.  En die wordt alleen maar sterker met het ouder worden.  Simon is echt een kei met zijn broer: samen gaan voetballen op het plein, torens bouwen, met de auto’s spelen,… Maar ook Yana is een heel erg liefdevolle zus voor haar broer.  Niets is haar teveel.  Wij vijf, wij vormen een compleet gezinnetje.  En dat maakt van mij het meest gelukkige meisje dat op aarde rondloopt.

Waar droom je nog van?

Ik heb een hele tijd nog een baby van ons twee gewild. Nu Arthur echter wat groter wordt, ben ik blij dat we onder andere niet meer met volle verzorgtassen moeten zeulen, of dat we wat minder gebonden zijn aan zijn slaapmomentjes. Eigenlijk ben ik best wel tevreden met hoe het nu is.  Stiekem droom ik er wel van dat de papa en mama van Simon en Yana terug met elkaar zouden kunnen praten.  Nu verloopt alle communicatie via mij.  Niet dat ik daar problemen mee heb, integendeel, maar ik blijf bij mijn standpunt dat als je samen kinderen op de wereld zet, dat je er samen zorg voor moet dragen.  Inclusief communicatie dus.  Ik heb er vrede mee dat dit waarschijnlijk niet snel zal gaan gebeuren, maar ben er wel van overtuigd dat het ook Simon en Yana ten goede zou komen.

Vijf tips van een plusmama voor plusmama’s?

– Wees je er als plusmama goed van bewust dat je nooit de echte mama kunt vervangen.

– Maak de ex van je lief niet zwart. Het heeft geen zin om met modder naar de ander te gooien, kinderen blijven toch altijd loyaal aan zowel hun mama als aan hun papa.

– Communiceer met elkaar. Het is logisch dat er binnen een gezin verschillende meningen zijn. Dat mag ook. Niet enkel communicatie binnen het NSG is belangrijk, betrek er ook de ‘echte’ ouder bij die geen deel meer van het gezin uitmaakt. Want ook die partij is van groot belang. Communiceren omwille van de kinderen is zo belangrijk!

– Ken je plaats. Als plusouder zit je hoogstwaarschijnlijk vol goede bedoelingen om van alles te gaan regelen en te veranderen, maar hou je in het begin toch maar een beetje op achtergrond. Het gezin draaide immers ook toen jij er niet was.

– Behandel de pluskinderen op dezelfde manier als je eigen kinderen.

Zowel de foto’s in het magazine als diegene hierboven zijn van de hand van Frank Demeulemeester.

Tags: , ,

2

random; brief aan Gwendolyn Rutten

Posted by A_nnick. on 14 mei 2016 in Random |

Geachte mevrouw Rutten,

Beste Gwendolyn,

U gaat dezer dagen nogal over de tongen bij heel wat (toekomstige) mama’s, niet? Bij mij al net zoveel als bij mijn andere mama-vrienden. Pas op, ik begrijp sommige van uw standpunten hoor, absoluut. Zo treed ik u zeker bij als u het heeft over het kunnen kiezen. Dat de twee voornaamste zorgfiguren van dat pasgeboren minimensje de zorg over hun alles zouden moeten kunnen verdelen, begrijp ik volkomen. Mijn lief bijvoorbeeld had heel erg graag wat langer dan 10 dagen met onze Arthur willen spenderen. En eerlijk? Ik, als nieuwbakken mama, had heel graag gehad dat hij wat langer wat meer in mijn buurt was. Want het doet wat met je hoor, mama worden.  Niet alleen fysiek, maar ook (vooral) in je hoofd.

Ik weet niet hoe het bij u zat, maar ik was na dag 5 al van mijn roze wolk gedonderd. Problemen met borstvoeding, waardoor ik met een ontsteking kwam te zitten, waardoor ik toch nog maar de moed probeerde te vinden om af te kolven, om daarna meer dan eens wenend in een hoekje in de zetel te kruipen en uiteindelijk over te schakelen op flesvoeding. Waarna ik met een beschuldigende vinger naar mezelf wees omdat ik mijn kleintje niet het allerbeste kon geven… Wees er maar van overtuigd, mevrouw Rutten, dat er nog mama’s zijn die hun roze wolk in een niet-meer-zo-rozig kleurtje zien veranderen. Wees er maar van overtuigd dat die mama’s heel graag willen dat hun lief nog wat langer hun redder in nood is en een luisterend oor biedt.

Wordt het dus in de eerste plaats geen tijd om het vaderschapsverlof te normaliseren? Want geef toe, die 10 dagen, die vliegen voorbij. Echt. En in die 10 dagen kan je onmogelijk al die o zo belangrijke gehechtheid tussen kind en papa bekomen, daar is heel wat meer tijd voor nodig. Daarom verwacht ik (en met mij nog heel wat andere mama’s) het volgende, mevrouw Rutten. Ik verwacht dat u de papa van mijn kinderen meer dan 10 dagen vaderschapsverlof schenkt.

Waar ik echter niet mee overweg kan, is met het feit dat u hem die dagen van mij, als nieuwbakken mama, wil geven? Ik dacht eventjes dat ik van mijn stoel zou donderen, toen ik dit in De Standaard las. Want weet u, mevrouw Rutten, die 15 weken “moederschapsrust”  – als het er al 15 zijn – zijn echt niet overbodig hoor. Dat die tijd bedoeld is om van de bevalling te herstellen, zoals u zegt, klopt volledig. Dat dit medisch ruimschoots voldoende is, daar wil ik met u nog even over in discussie gaan. Beter nog: ik kan u mama’s uit mijn vriendenkring aanraden, die u hopelijk wel zullen doen inzien dat 15 weken absoluut onvoldoende zijn.

Dat u de vrouwen terug aan het werk wil zetten, en dat die vrouwen ook een plaatsje aan de top verdienen, dat kan ik alleen maar toejuichen. Maar hou er alstublieft rekening mee dat die vrouwen vanaf het moment dat ze bevallen zijn in de eerste plaats vooral mama zijn. En dat de tijd die ze met hun pasgeborene doorbrengen broodnodig is. En dat dat ook voor de papa geldt.

Daarom, mevrouw Rutten, stel ik voor dat u er toch nog even de Scandinavische modellen bijneemt. Want het werkt hoor, echt.

 

Met vriendelijke groeten,

Annick Verstraete

Tags: ,

1

As we speak; deel 9

Posted by A_nnick. on 11 mei 2016 in As we speak |

banner as we speak

Geen #waanzinnigewoensdag vandaag, maar een kleinen uitleg over waarom het hier zo stil is de laatste tijd.  Zie verder bij “Schrijven”.  En voor de rest?  De gewone rubriekjes die je in mijn “As we speak”-rubriekje kunt verwachten.  Laat me commentsgewijs gerust weten waar jullie zoal mee bezig zijn.

Eten: gezond, gezonder, gezondst.  Met af en toe eens een uitspattingske. Zoals broodpudding.  Vers uit de oven.  Klaar om uit de vorm gehaald te worden en nog even af te koelen.

Lezen: verder dan pagina 132 in het boek De vrouw in de kooi van Jussi Adler-Olsen ben ik nog niet geraakt.  Dat de auteur mij in zijn verhaal helemaal meesleept, kan ik jullie al meegeven, meer dan dat nog niet.  Hoe het dan komt dat ik nog niet verder geraakt ben?  Iets met een uk en een zwembad.  Ook fijn. :)

Schrijven: ben ik momenteel volop mee bezig.  Niet alleen voor deze As we speak, maar ook voor mijn thesis.  Scriptie, Hollandse vriendjes van mij. :)  Stilaan heb ik het gevoel dat de tijd mij aan het inhalen is.  Als ik ‘m in eerste zit wil verdedigen, moet ik ‘m ten laatste op 01.06.2016 digitaal en op papier ingediend hebben.  Voor de moment ben ik aan het wachten op op- en aanmerkingen van mijn promotor, om dan de laatste rechte lijn in te gaan.  Fingers crossed!  Daarnaast moet ik mij ook dringend eens aan mijn eindverslag van mijn stage zetten. Ik kreeg gisteren van Karin (die mijn stage in de gezinsbegeleiding opvolgt) een heerlijk mailtje van Griet (die mijn mentor in het OKC was) onder mijn neus geduwd.  Niets dan lovende woorden.  En ok, één werkpuntje: dat ik mijn grenzen moet leren bewaken.  Correct: ik presteerde meer uren dan nodig en ik deed meer dan wat van mij gevraagd werd, maar dat categoriseer ik onder de noemer “vlijtig”. Ma bon, Griet heeft wel gelijk: ik ga mijn grenzen moeten leren bewaken.

Muziek: vaak.  Om niet te zeggen altijd.  Af en toe hoor ik zo’n liedje waarvan ik spontaan op de repeat-knop wil drukken.  Momenteel is het dit:

Lady Linn leerde ik kennen tijdens Dioniss 2008 (of 2009 – ik weet het echt niet meer) en was er heeeeelemaal weg van.  Dioniss doet trouwens dit jaar ook weer van gratis festivalleke.  Place to be?  Sint-Denijs-Westrem, op 29 en 30 juli.  Met een aperitiefje in onzen hof, op voorhand?  Je laat het maar weten.

TV: hetzelfde liedje als altijd.  Het journaal en Thuis.  Twee zekerheden op weekdagen.  Wel heb ik heel wat materiaal op de digicorder staan.  Benieuwd wanneer dat dat bekeken zal worden…

Nagenieten van: afgelopen weekend.  Heerlijkheidjes ten top!  De schrijfmomenten aan mijn thesis niet meegerekend.  We brachten het lange weekend door in Dardenn, in onze caravan.  Dat de buurtjes ook weer van de partij waren, was mooi meegenomen.  We genoten met volle teugen van de zon, het zwembad, het gezellig samen tafelen en de nodige chill-momentjes.  Dat het zondag moederdag was, is ook mij niet ontgaan.  Ukkie had een versje voorbereid en gaf mij een prachtig knutselwerkje.  Geen foto, nope.  Laters misschien.  Ook dat heerlijke lief van mij verraste mij met een presentje.  Twee combitickets voor Werchter.  Hij en ik.  Vier dagen.  Muziek, vriendjes, zon (ahjaaa, dat zal wel zeker) en rust.  Groot verlangen.

Ohjaaa, ik teer ook nog altijd op de heerlijke cocktailavond die eind april door de lieve mensen van Femma Beke georganiseerd werd.  Hoe ik daar terecht kwam?  Via Brenda, een oud-collegaatje van op Daphne.  Dankzij enkele andere Daphnelieverds werd het een ganse avond lachengierenbrullen.  En leerde ik heerlijke cocktails maken.  Benieuwd?  29 en 30 juli eh, in onzen hof. :)

Shop ’till you drop: is er niet echt van gekomen.  Alleh, toch niet voor mij.  Arthur kreeg wel wat nieuwe korte broeken, hemdjes en een pulleke, maar daar bleef het bij.  En ook Tantan verwende hem vandaag met nog wat kleren.  Yesh!

Uitkijken naar: Werchter eh, bien sûr.  En ook naar het Gala van het Welzijn, waar netwerken met mensen en organisaties uit de sociale sectore centraal staat en we ondertussen een optredentje van Daan kunnen meepikken.  Winwin.  Zeker voor zo’n Daan-fan als ik.  Maar dat wist je waarschijnlijk al? :)

7

Waanzinnige Woensdag #5

Posted by A_nnick. on 21 april 2016 in Waanzinnige Woensdag |

Ze was al eventjes in aantocht, maar nu is het voor echt: de lente is in ‘t land.  Wat wil zeggen dat het nu echtechtecht wel buitenspeelweer wordt.  Natuurlijk proberen ukkie en ik hier zoveel mogelijk van te genieten, hoe zou je zelf zijn?

Waanzinnigheidjes op woensdag hoeven niet altijd handenvol geld te kosten.  In ons dorp zijn we gezegend met een speeltuintje op een scheetje van ons huis.  Arthur vroeg er al naar toen ik hem ging ophalen op school.  Ik sloot een deal met ‘m: als hij eerst een flinke dut (ja, zo zeggen wij hier dat) zou doen, zouden we achteraf naar de speeltuin trekken.  En jupla, meneerke ging zonder morren naar bed. En was vijf minuutjes later al in dromenland.  (De eerlijkheid gebiedt me te zeggen dat hij wel moe was van de avond ervoor, want zijn mama ging uiteten met haar HIG-vriendjes en aanverwanten.  En Arthur?  Die ging mee.)

“Speeltuin?”, vroeg hij mij onmiddellijk toen hij wakker werd.  Gevolgd door: “Ik heb echt wel flink geslapen eh, mama?”.  Twee uur dutten, dat kan al tellen.  Ik verzamelde een koekje, drankjes, mijn kodak en een boek en we vertrokken.

Toen Ture de zandbak zag, was hij niet meer te houden.  “Ikke koersen?”  Waarna hij met zijn moto het mulle zand probeerde te trotseren.  Zonder veel succes.  ‘t Patatje.

door het mulle zand de wereld van arthur

Hij had al snel door dat dit een no-go was, dus koos hij ervoor om beestjes te gaan zoeken.  Ook zonder succes.  ‘t Patatje.  Again.

mijn zandmannetje de wereld van arthur

Maar hey, niet getreurd hoor.  Niet veel later gooide hij bij iemand van op zijn school al zijn charmes in de strijd om een speeltje te bemachtigen.  Met succes!

arthur en de zandbak en ik en mijn boek dewereldvanarthur.be

En ondertussen kon ik wat in mijn boek lezen.  Alleh, toch een blad of 10, want daarna kwamen juf Wendy en haar kroost mij vergezellen. Een woensdag om in te kaderen!

Hoe zot is dat trouwens niet, dat hij zoveel schoolvriendjes (her)kent? Zelfs al zitten ze niet in zijn klas?!  Gohja, de mama zou ook met Jan en Alleman een praatje slaan.  Jap, zelfs met die hond met het hoedje.

Het hoogtepunt van de dag?  De krèèmkarre die langskwam.  Voor Arthur een waterijsje en mama?  Die hanteerde het yolo-principe en koos resoluut voor een banana-split.  Heeeeerlijk!

buit van de krèèmkarre de wereld van arthur

En jullie?  Wat doen jullie zoal bij dit schone weer?

PS: Ja, het was eigenlijk kortebroekenweer.  Maar hij was uit de zijne gegroeid.  De aankoop staat gepland. :)

Tags: ,

11

random; over Yana’s verjaardagsfeestje (en er valt iets te winnen!)

Posted by A_nnick. on 15 april 2016 in Random |

Dat deze post jullie vandaag pas bereikt, is te danken aan het vele schoolwerk.  En aan huishoudelijke taakjes, dat ook.  En aan op verlof gaan.  Naar de camping, jawel.  Bon, het zou daar niet over gaan.  Wel over Yana’s verjaardagsfeestje.  En ook weer niet.  Ons Yana werd gisteren 13, maar aangezien de paasvakantie (in België) alweer gekeerd is, deed ik op 7 april al van verrassingsfeestje.  Dat het een echte verrassing was, staat buiten kijf.  Haar vriendinnen hebben hun mond niet voorbijgepraat, yesh!  Dankjewel daarvoor, lieve Mette, Anna, Astrid en Liesl!

Voor de aankleding van ons huis en de tafel, mocht ik beroep doen op de feestboxen van Beaublue.  Voor wie er nog niet mee bekend is, gaat vlug zien op hun site.  Je vindt er letterlijk vanalles en nog wat om van jouw feest het meest fijne feest ever te maken!

impressies beaublue de wereld van arthur

Ik kreeg de verjaardagsbox ruim op tijd toegestuurd en het moet gezegd worden: het uitpakken was een plezier op zich!  Beaublue stelt verschillende “All-in-one”-boxen samen, die je zelf kan personaliseren. Het personaliseren van de uitnodigingen, menu’s, badges en muurposter is belachelijk eenvoudig.  Snel, gaat dat zien!

Ik mochteen Essential-box in ontvangst en ook jij kan er eentje winnen. Hiephoi!  Wat je daarvoor moet doen, lees je verder in deze post.

Over naar de box op zich dan.  Benieuwd naar wat er allemaal in terug te vinden was?  Dat was ik ook.  Een lijstje dus.

  • uitnodigingen, inclusief bijpassende enveloppes & afsluitstickers
  • decoratiestickers
  • placemats
  • menukaarten
  • servetten, 40 x 40 cm en 25 x 25 cm
  • tafelloper(s) in satijn of papier
  • ballonnen
  • tassels of slingers
  • een muurposter om aan de inkom te hangen
  • lint om de ballonnen en slingers op te hangen
  • en om af te sluiten nog wensblaadjes en wasspeldjes om een échte wensmuur te maken.

Niet niets, toch?  Dat alles werd mooi verpakt geleverd, met een persoonlijke boodschap.  Dat het met liefde verpakt was, sprak voor zich!

inhoud essential box beaublue de wereld van arthur

Beaublue is meer dan een webshop, onder andere dit maakt het surfen op hun webstek zo fijn.  Zo kan je er ondermeer tips & tricks voor verjaardags- en communiefeesten terugvinden, maar ook om ideetjes voor een trouwpartij ben je bij hen aan het goede adres.  En da’s nog niet alles, want ze geven er ook heel wat knutseltips.  Gratis ende voor niets.

Wat Yana van haar feestje vond?  Je kan het haar gerust zelf vragen, maar ik ben ervan overtuigd dat het FOEMP was.  Echt!  Vraag haar maar wat foemp wil zeggen. :)  Ze had het alvast heel hard naar haar zin met haar vriendinnen.  Foto’s zien?  Alweer: vragen aan Yana. Dertienjarigen vinden het immers niet zo fijn om overal te pas en te onpas op tinternet te verschijnen.  Waar ik het volledig mee eens ben, trouwens.  Maar alleh, toch ééntje dan.  Van de fotoshoot die we hielden.  De dames in kwestie gaven hier trouwens hun toestemming voor, vooraleer ik hier iemand op mijn dak krijg. ;)

yana 13 abbey road de wereld van arthur

En nu is het aan jou!  Wil jij jouw volgende feestje ook met zo’n Essential Box opsmukken?  Zeg mij in een comment hieronder voor wie jij wel eens een onvergetelijk feestje wil organiseren en van welke box je hiervoor gebruik zou willen maken en wie weet komt die box dan wel snel jouw richting uit?!  Wat je ook nog moet doen?  De facebookpagina van Beaublue liken of hen volgen op Insta. Of beiden, da’s nog beter. :)  It’s all up to you!  De winnaar wordt enkel op mijn facebookpagina bekendgemaakt en dat op vrijdag 22 april.  Van dit jaar, dat spreekt voor zich.  Meedoen kan tot en met donderdagnacht 21.04.2016, 00u00.  Volg jij mij trouwens al op facebook?

Deze post kwam tot stand in samenwerking met Beaublue.  Dit heeft echter geen invloed op mijn mening.

Tags: , , ,

4

Waanzinnige Woensdag #4

Posted by A_nnick. on 13 april 2016 in Waanzinnige Woensdag |

Zoals jullie in voorgaande Waanzinnige Woensdag al konden lezen, trokken we onlangs naar de zee.  Omdat het veeeeeels te koud was om er een ganse dag te vertoeven en het eten van oma boerderij al naar ons lonkte, trokken we zo rond de middag al richting PVZ, om er onze voetjes onder tafel te steken.

Na ons buikje helemaal rond gegeten te hebben en wat gezellig gekeuveld te hebben, besloten Arthur en ik om naar metie Ingrid te gaan.  Ook daar werden we hartelijk verwelkomd met è koeksje en è tasse kaffie.  Oona en Arthur speelden alsof hun leven ervan afhing en mijn zus en ik kletsten gezellig wat bij.

Toooooot… op het moment dat volgend feit ter sprake kwam: een schoenenwinkel in Diksmuide deed van uitverkoopje.  Schoenenwinkel. Uitverkoop.  Hup, wij weg.  Met dit (ongeveer) als resultaat:let's go twinning de wereld van arthur

Twinning wordt – naar het schijnt – een trend komende zomer. Jammer dat ze het paar van Arthur dat ik uiteindelijk voor ‘m kocht, niet meer in mijn maat in dezelfde kleur hadden, anders had ik ze zeker en vast ook meegenomen.  Ma bon, we zijn toch weer een paar, excuseer, twee paar schoenen rijker.

Toeval of niet, maar het was net kermesse in Diksmuide.  Toffe, liefhebbende mama’s als we zijn, mocht onze kroost een ritje op de draaimolen maken.  Arthur won een lotje door aan het rad van één of andere bank te draaien en had zo eigenlijk al zijn plekje op de draaimolen verdiend.  Metie Ingrid had op dat moment blijkbaar last van een klein acuut geheugenverliesje want ze kocht twee kaartjes. Waarna ik er ook nog één voor ukkie kocht.  Ahja, ik kon Arthur toch niet zomaar laten toekijken terwijl Oona nog eens op die molen mocht?!  Pakt ze toch wel de fluzze niet zeker?

oona pakt de fluzze de wereld van arthur

Jupla, nog een kaartje extra.  Na drie keer besloten metie Ingrid en ik om onze portemonnees nu toch wel dicht te houden.  Genoeg is genoeg.  Anders zouden de kiennies met plezier nu nog aan het ronddraaien zijn. :)

En dan nog iets van foto’s en meer en woorden…

kermesse in Diksmuide de wereld van arthur

Na een kleine tussenstop in de Colruyt – “Proevertjes, mama?” – was het tijd om nog wat te chillaxen.

winkelen met koters de wereld van arthur

Afsluiten deden we dus met een heerlijk aperitiefje en een broodmaaltijd.  Meer moet dat soms niet zijn.

aperotime de wereld van arthur

Tags: ,

4

Parijs; de donderdag

Posted by A_nnick. on 8 april 2016 in Random |

Ik beloofde je al dat ik je nog wat meer over ons tripje naar Parijs zou vertellen.  We verbleven er vier dagen, ik kan je dus wel teen en tander zeggen.

De eerste dag in rij?  Donderdag.

Want op donderdag vertrokken we immers richting de stad van de liefde.  Volgens mijn weegschaal is Parijs echter niet langer meer de stad van de liefde, maar eerder de stad van de lekkere eethuisje en onvervalste delicatessen.  Maar bon, later meer daarover.

Nadat we donderdagochtend Arthur bij tantie Lins en noenkel Fré afgezet hadden, pinkte ik toch wel eventjes een traantje weg.  Dit was de allereerste keer dat we ons ukje zoooo lang niet bij ons hadden.  ‘t Is te zeggen: de allereerste keer dat hij er ook besef van had, want toen hij zo’n zes maand oud was, dropten we ‘m ook al eens voor vier dagen bij metie Ingrid.

Het rijden naar Parijs viel als vlotjes te omschrijven.  Enkel op de périphérique was het even aanschuiven.  Blijblijblij dat mijn lief aan het stuur zat, want het is niets voor mij, al dat geharrewar.  Ook het vermelden waard: de rit van bij ons thuis tot aan het hotel is ruim voldoende om “Life on Sneakers” van Evi Renaux uit te lezen. Topboek, topmadam!  Tip?  Hou een zakdoek bij de hand.

Het hotel

Dat het hotel basic was, wist het bongo-boekje mij al te vertellen. Ahja, want het waren mijn vroegere collegaatjes van bij Daphne die mij deze bon gegeven hadden op mijn allerlaatste werkdag.

Waarom we toch voor een basic hotelletje kozen?  Omdat we dan drie nachten in Parijs konden vertoeven, in plaats van één.  Akkoord, er stonden heel wat chiquere hotels in het boekje, maar kom, als je nu mag kiezen tussen één nachtje Parijs of drie?  Dan is die keuze snel gemaakt, toch?

Basic, maar ook: netjes.  Een strak wit opgemaakt bed, een propere badkamer en een televisie.  Dat was het.  Niet veel, maar wel genoeg. Vooral omdat we toch heelder dagen op stap waren.

hotelkamer kyriad hotel de wereld van arthur

Ook het ontbijt was ok.  Voor 10 euro per persoon (niet in de kamerprijs inbegrepen) je buikje rond mogen eten, is lang niet slecht. Cornflakes, croissantjes, chocoladekoeken, boterhammen, beschuitjes en stokbrood.  Met als beleg: kaas, hesp, kippenwit, confituur, honing, choco en eitjes.  Dorst?  Dan kies je voor melk of chocomelk of koffie in al zijn vormen.  Of voor fruit- of appelsap.  Afronden kon met yoghurt, fruit of appelmoes.  Jap, appelmoes.

ontbijt kyriad hotel de wereld van arthur

Galleries Lafayette

Zo rond een uur of vier, halfvijf, besloten we om nog even de stad in te trekken.  Met de metro kom je , in no time, dus kozen we resoluut voor dit vervoermiddel.  Op zo’n 7 minuten van het hotel vandaan, passeert lijn 7.  Vandaaruit trokken we richting het midden van Parijs.  We stapten af bij de halteChaussée D’Antin/Lafayette, waar we – logischerwijze – de pijltjes “sortie” volgden.  Voor we het goed en wel beseften, zaten we al in het winkelcentrum.  Met op de benedenverdieping: schoenen. Schoenen maal duust.   In alle maten, kleuren, vormen en …  prijzen. Het eerste paar dat ik in mijn handen had, kostte zowat een half maandloon.  En ‘t waren dan nog eens geen mooie, ook nie…  Tssssssss.

Aangezien er de volgende dagen respectievelijk een etentje op de Eiffeltoren en in de Moulin Rouge gepland stonden, moest mijn lief nog op zoek naar een pak.  En een hemd.  Iem als bij de schoenen: in alle maten, kleuren en prijzen.  Uiteindelijk vonden we er eentje naar ons goesting, binnen ons budget.  Hupla, nog een strikske erbij en het was gefikst.  We tsjoolden nog wat rond, waarna ik het echt wel voor bekeken hield.  Shoppen en ik, da’s een verhaal apart.galleries lafayette de wereld van arthur

 

Duizend dingen waren er te bewonderen, daar in de Galleries Lafayette.  Wat mij het meest in het oog sprong, naast een gigamooie jumpsuit waaraan een gigaprijskaartje aan hing, was de reusachtige koepel van glas in lood die in 1912 door architect Cahnautin ontworpen werd.  Op de 7de verdieping krijg je een wijds uitzicht over Parijs.  Klare kiekjes maakte ik hier niet, wegens trop nuageux.  Wel te bekijken op aanvraag.  Natuurlijk!

Sofa Café Studio

Hongeeeeer!  We opteerden ervoor om niet te ver weg te lopen, aangezien we onze campingburen ook nog gingen oppikken in Gare du Nord.  Schuin tegenover het winkelcentrum, in de Rue de la Fayette 4, vind je er Sofa Café Studio.  Den baas van het spel heette ons vanharte welkom en wees ons een tafel voor twee aan.  Gezellig naast elkaar, in een zeteltje.  Rarara, waar zou de naam van het restaurant vandaan komen?

Tsjingen in Parijs deden wij met een cocktail.  Tsjingen op ons, op onze minivakantie, op het schoon leven en op Arthur en de grote gasten. Dat heerlijke lief van mij koos voor een Mai Tai, terwijl ik voor een strawberry daquiri ging.  Na een vijftal keer – het kan ook iets meer geweest zijn – met onze ogen geknipperd te hebben, stonden ze al voor onze neus.  Vergezeld van een potje zoute popcorn.  Niet meteen mijn meug, maar kom.

sofa cafe studio cocktails de wereld van arthur

Het eten?  Om duimen en vingers bij af te likken.  De keuze op de kaart is eerder beperkt te noemen, maar desalniettemin krijg je er echte heerlijkheidjes voorgeschoteld.  Ons oog viel op de steak tartare. Weliswaar allebei in een andere versie: ik koos voor de klassiek gemaakte steak tartare, mijn lief voor de steak tartare met blauwe kaas.  Als garnituur ging ik voor een salade verte en de wederhelft voor frietjes.  Die we allebei eerlijk deelden.  Echt!  Zelden zo’n lekkere tartare gegeten.  Geene kipkap die op gemixt vlees leek, neen, echte stukjes mals rundsvlees.  Heerlijk!

steak tartare sofa cafe studio de wereld van arthur

Goeie maaltijden sluit je af met een goed dessertje.  Hetzij een kaasbordje, hetzij een verrassinkje verpakt in chocolade.  Allebei toppertjes!  Wat er in mijn chocoladen verpakkingske zat?  Onderaan een laagje spongecake, met daarop chocomousse die afgewerkt was met hazelnootjes.  Heeeeeeeeeeeeerlijk!  Of had ik dat al gezegd?

dessertje sofa cafe studio de wereld van arthur

Stilaan werd het tijd om Es en Peet af te gaan halen.  Wij dus terug naar de metro, richting Gare du Nord.  Die metro, dat wijst zichzelf eigenlijk wel uit.  Later meer daarover.

Na eventjes naar elkaar gezocht te hebben, stond er daar wel geen piano zeker?  Mijn vingers jeukten en ik kon het echt niet laten.  God, ik wil zo! graag! een! piano! in! ons! huis!

gare du nord piano de wereld van arthur

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

We sloten de avond af met een drankje in de bar van het hotel en spraken af dat we elkaar morgenochtend rond 8 uur aan de ontbijttafel zouden treffen.

Benieuwd naar meer?  Stay tuned.

Tags: ,

2

Waanzinnige Woensdag #3

Posted by A_nnick. on 6 april 2016 in Waanzinnige Woensdag |

Ik was het mijn zus eigenlijk verschuldigd, om hier nog snel een Waanzinnige Woensdag-post te plaatsen vooraleer we naar Parijs vertrekken.  Waarom?  Heel simpel.  Zij en Oona speelden immers een hoofdrol op de laatste Waanzinnige Woensdag (die we weliswaar op dinsdag lieten doorgaan).  Aangezien jullie deze post nu pas zien verschijnen, weet je dat dit dus niet gelukt is.  Bleh.  Maar ook: niet bleh, want er waren nog een heleboel schooldingen af te handelen vooraleer we naar Parijs konden vertrekken.  En da’s gelukt, oef.  Willen of niet, maar dan moet het bloggen eventjes wachten.

Zus, ik moet je ontgoochelen, vrees ik.  Het deeltje waar jij en Oona in voorkomen, hou ik voor volgende week.  Anders wordt deze post te lang en rekening houdend met wat mijn lezers me in mijn enquête verteld hebben, mag er af en toe ook eens een ietwat kortere post op deze blog verschijnen.  Volgende week is’t aan jullie.  Echt. Pinkypromise.

Wij trokken vorige week dinsdag naar… de zee!  Altijd een goed idee!  Het weer was wel niet optimaal, maar hey, van wat smuk (motregen, lieve Maaike) is nog niemand gestorven, dus.

Ik koos ervoor om Arthur zijn favoriete item mee te laten nemen.  Zijn moto.  Arthur en zijn moto (loopfietsje, maar dat moet je hem niet zeggen) zijn nog altijd onafscheidelijk.  Alhoewel een breuk eergisteren bijna onafwendbaar was.  Meneerke zag een gocartverhuurwinkel. Hupla, moto aan de kant en voor ik het goed en wel besefte, zat hij al op één of andere go-cart.

Nog een geluk dat zijn criseke niet zo heel lang duurde, zodat we onze weg richting de zee konden vervolgen.  Eerst even door het mulle zand…

met arthur aan zee de wereld van arthur

Om daarna full speed met de voetjes van de grond door de “kleine zeetjes” te crossen.

voetjes van de groooooond de wereld van arthur

Ojaaa, hij vond het ook fijn om op vogeljacht te gaan.  De vogels waren echter altijd ietsje sneller weg.  Gohja, ‘t kind had er zijn leute in, en da’s ‘t belangrijkste.

vogeljacht de wereld van arthur

We gingen ook nog schelpjes rapen, die we ondertussen in een vaas gestopt hebben.  Lang zijn we er echter niet gebleven aangezien het eigenlijk wel bèrekoed was.  We keerden terug richting auto, en stopten tussendoor nog even in een gezellig cafeetje zodat ik me kon verwarmen aan een cappuccino.  Arthur koos voor een fruitsapje.  Kidsproof.

Wat we daarna deden?  Dat lees je binnenkort. :)

Tags: , ,

7

Parijs; ons tripje in cijfers

Posted by A_nnick. on 4 april 2016 in Random |

eiffeltoren blog de wereld van arthur

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

We reden exact 11 340 seconden tot aan het hotel.  Makkelijker uitgedrukt?  Da’s ongeveer 3 uur en 10 minuten.  3 uur en 9 minuten om precies te zijn.

In die tijd reden we 306 700 meter.  Oftewel: 306,7 kilometer.

We hebben er 3x overnacht.  Esther en Peter 2x ook.

Dat wil ook zeggen dat we Arthur 4 dagen en 3 nachten overgelaten hebben aan de goede zorgen van tantie Lins en noenkel Fré.  Waar hij de tijd van zijn leven gehad heeft.  Dikkeliefde voor jullie, Linske & Fré!

We logeerden in het Kyriad Hotel op de 4de verdieping, in kamer 405.

Esther en Peter, die donderdagavond in Gare du Nord arriveerden, logeerden in kamer 419.  Totaal aan de andere kant van de 4de verdieping.

We aten 2x ontbijt in het hotel.  Voor 10 euro per persoon.  Eén van die twee ontbijtjes werd ons niet aangerekend.  Traktaatje van het hotel werd ons meegedeeld.  Fijn!

We gingen 1x buitenshuis ontbijten.  Ook lekker!

Op donderdag stapten mijn lief en ik 12 971 stappen bij elkaar.  Per persoon.

Op vrijdag werd dat aantal ruim verdubbeld en werden het er 27 814.

Ook op zaterdag werden de voeten geen moment rust gegund: 21 574 stappen.

Tot slot gingen we op zondag Père Lachaise bezoeken, goed voor 16 570 stappen.

Vertaald in kilometers?

Donderdag: 9,600 km.

Vrijdag: 20,160 km.

Zaterdag: 15,280 km.

Zondag: 11,910 km.

Tijdens die 4 dagen verbrandde ik heel wat calorieën: 3 277 om precies te zijn.

We namen 24x de metro en 1x zaten we bijna verkeerd.  Nog een geluk dat Esther bij de pinken was of we waren vast en zeker te laat om op de Eiffeltoren te gaan dineren.  Jawel, op.  Op 58 meter hoogte om precies te zijn.  We waren dus 1x bijna verkeerd en 1x echt verkeerd.  Alleh, Es en Peet dan.  Gelukkig zijn er in Frankrijk aan metro’s geen gebrek, want na 5 minuutjes geduld geoefend te hebben, konden ze er alweer op.  En eigenlijk treft hen geen schuld hoor, want het lampje van de metro deed het niet.  Tsssss…

We hebben nog 6 metrokaartjes over.  We moeten dus terug. :)

Ik maakte tijdens ons tripje 645 foto’s: 531 met onzen schoonen kodak en 114 met mijn gsm.  Kwestie van niet altijd met dienen kodak rond te moeten tsjoolen.  Nog frappant?  Op mijn gsm staan vooral foto’s van eten en zottigheden.  Blijkbaar gebruik ik onze Canon vooral voor het meer serieuze werk.

De Tour Montparnasse was het hoogste gebouw vanwaar we foto’s gemaakt hebben: 209 meter.  Volgens Wiki 210 meter.  Bon, ‘t scheelt maar 1 meter, laat ons er niet moeilijk over doen.

Echt warm was het tijdens ons verblijf niet.  Enkel op vrijdag was het zo’n 16°C.  Donderdagnamiddag en zaterdagavond huilde de hemel een beetje.  Voor de rest dekt het woord “grijs” de lading wel.

Tot slot?

Parijs & zijn eettentjes waren niet zo lief voor mijn lijf: + 1,9 kilo stond er op de weegschaal te lezen.  Werk aan de winkel!

Meer weten?  Hou dan zeker deze blog in het oog, want er staan nog wat Parijs-posts ingepland.

Tags: , ,

6

random; wat vertel je een kind over een dag als vandaag

Posted by A_nnick. on 22 maart 2016 in Random |

22 maart 2016.  Een zwarte gitzwarte dag in de geschiedenis van ons Belgenlandje.  Ik hoef je waarschijnlijk niet te vertellen waarom.  TV, radio, social media,…  je kan er niet naast kijken.

Maar wat vertel je een kind over een dag als vandaag?  Tips & tricks ftw.

– Hou rekening met de leeftijd van je kind.  Een kind van 10 jaar zal informatie op een andere manier verwerken dan een kind van 3 jaar.  Over het algemeen wordt aangenomen dat je kinderen tot zes jaar best afschermt van beelden en informatie. Vanaf de leeftijd van zes jaar komen kinderen er sowieso mee in contact via de school.  Onderstaande tips kunnen helpen.

– Blijf zelf rustig.  Als je als ouder angstig bent, dan neemt je kind dat automatisch over.

– Laat je kind zelf aan het woord.  Het is van groot belang dat kinderen kunnen uiten wat ze gehoord en gezien hebben.  Aansluitend hierop:

– Laat je kind vertellen wat x met hen doet.  Kinderen moeten kunnen verwoorden welk gevoel x bij hen oproept.  Speel hier als ouder/leerkracht/… op in.

– Wees eerlijk in wat je je kinderen vertelt.  Als jij het zus vertelt, en ze horen het morgen van hun leerkracht zo, heb je alleen maar verloren.

EDIT: Op de site van Karrewiet (jeugdjournaal van Ketnet) vind je de feiten op “kinderniveau”.  Daarnaast wordt er om halfvijf een extra uitzending van Karrewiet uitgezonden.

En verder?  Kan ik alleen maar zeggen dat ik intriest ben dat we in zo’n wereld leven.  Mijn hart gaat uit naar alle slachtoffers, familie en vrienden van slachtoffers en allen die van ver of dichtbij met deze vreselijke gebeurtenissen in aanraking gekomen zijn.

manneken peace

Tags:

Copyright © 2014-2016 De wereld van Arthur All rights reserved.
This site is using the Desk Mess Mirrored theme, v2.4, from BuyNowShop.com.