3

Zeven op Zondag (1)

Posted by A_nnick. on 27 september 2015 in Zeven op Zondag |

zevenopzondagVan een beetje structuur is nog niemand gestorven.  Werd mij ooit gezegd.  Hoog tijd om wat meer structuur in deze blog aan te brengen dus.  Met een nieuwe rubriek die ik “Zeven op Zondag” doopte.  Spreekt een beetje voor zich, me dunkt.  Zeven dingen die me afgelopen week raakten, gaande van foto’s, over een quote, een lied, een nieuwsfeit,…  Je noemt het maar, zolang het mijn hart liet tingelen, kan het in deze rubriek opgenomen worden.

Tu m’as laissé la terre entière, mais la terre sans toi, c’est petit.  Pakkende woorden uit “Et maintenant” van Gilbert Bécaud.  Eén van de liedjes die in mijn 100 favorieten thuishoort en waar ik bijgevolg uren naar kan luisteren.  De muziek geeft me telkens weer kippenvel.  En af en toe eens een traan.  Wat een klok van een stem had die Gilbert Bécaud trouwens.  Monsieur 100 000 volts was dan ook een bijnaam die ‘m op het lijf geschreven was, als ik er wat YouTube-filmpjes op nasla.

Simon en Arthur zijn twee handen op één buik.  En alleen al daarvoor moet ik mijn pollekes kussen.  Zoals grote broer met zijn kleine broertje omgaat, ‘t is ongelooflijk schoon om te zien.  Verstoppertje spelen, kriebelspelletjes doen, tentenkampjes bouwen, knuffelen,…  Ronduit prachtig !

Arthur klakke

Onze uk. Met zijn nieuwe klakke. Die rond een uur of één (snachties, jawel) nog springlevend was. Tiepmie dat hij toch wel wat van zijn mama heeft. Wat ook weer perspectieven opent: samen festivallekes doen, samen een pintje gaan drinken. Maar laat ‘m eerst nog maar eventjes klein blijven.

 

Nog over die uk.  En over het feit dat ik hem – wegens kamerwerken – nog altijd te slapen leg in ons grote bed.  Waarna ik bij hem blijf liggen tot hij helemaal slaapt.  Of het nu goed of minder goed is, ik trek het me niet aan.  Het is ons momentje.  Een kus (of vijftig) en keppekeppe doen.  Genieten maal duust.  Echt co-sleeping kan je het eigenlijk niet noemen, want eens wij gaan slapen, leggen we hem terug in zijn bedje.  Ah, ‘t is wat het is.

De overwinning van Sebastian Vettel in de Formule 1.  Het Duitse volkslied.  En het Italiaanse.  Zoals voorgaande: genieten maal duust.  De liefde voor de F1 kreeg ik zomaar door van mijn lief.  Terwijl ik vroeger met spanning uitkeek naar crashes en consoorten, begrijp ik nu dat het om strategieën en dergelijke gaat.  En om geluk ook natuurlijk.  Want mechanische pech valt nooit uit te sluiten.  Vettel for president.  Alleh, for wereldkampioen dus.  Alhoewel ik betwijfel dat het nog voor dit jaar zal zijn.  Maar hey, er volgen er nog.  Tijd om te moven, Lewis Hamilton…

Arthur efteling

Ons bezoek aan De Efteling, afgelopen zondag. Of die daarvoor, da’k het al niemeer weet… Anyway, deze foto verdient hier vast en zeker een plekje omdat Arthur het zoooo hard naar zijn zin heeft gehad. Hij moest en zou een kabouter vinden. Helaas. Hij moest en zou ook op iedere paddenstoel in het sprookjesbos gezeten hebben. Tot hij er plots af viel. Tranen met tuiten tot gevolg, maar ook die raakten snel gedroogd. Mijn hartje smelt als ik terugdenk aan hoe hij zich die dag geamuseerd heeft. Doet me er trouwens aan denken dat ik hierover ook nog eens een blogje moet schrijven. Diene tijd eh, gastn, diene tijd…

 

Een kwart van de Belgen is niet tevreden met zijn/haar job.  Toen ik dit nieuwsfeit woensdag hoorde, had ik een WTF’je klaarzitten in mijn hoofd.  Een kwart?!  Dat lijkt me gigantisch veel.  Nieuwsfeiten moeten gekaderd worden, dus ging ik op zoek naar waar de journalist de mosterd haalde.  Bij Monster blijkbaar, een site waarop jobaanbiedingen terug te vinden zijn.  Blijkt dat er slechts 565 Belgen aan het onderzoek deelgenomen hebben, wat dus heel wat minder is dan de actieve werkende bevolking die België momenteel telt.  Maar toch: een kwart van die 565 Belgen is niet tevreden met zijn/haar job.  Veel?  Niet veel?  Als ik rondom mij kijk, zie ik ook vrienden die hun job niet graag uitoefenen, maar toch op hun werkplek blijven vertoeven omwille van de collega’s.  Of omwille van de zekerheid van het ontvangen van hun centjes op het einde van de maand.  En toch… Tijd om uit te kijken naar iets anders, denk ik dan.  Alhoewel dat waarschijnlijk gemakkelijker gezegd dan gedaan is.  Zelf koos ik er twee jaar geleden ook voor om De Switch te maken en terug achter de schoolbanken te kruipen.  Om de resterende werkjaren zinvol in te vullen.  Begrijp me niet verkeerd: mijn vorige jobs vond ik ook fijn om te doen, maar ik kon niet zeggen dat ik er gigantisch veel voldoening uit kon halen.  Terug studeren dus.  En eerlijk?  Ik heb het me nog geen moment beklaagd.  Akkoord, als ik over zaterdagen praat, gaat het zelden over qualitytime met ons gezinnetje, maar hey, je moet er wel iets voor over hebben.  En er zijn er nog die op zaterdag werken/studeren, ik ben dus zeker geen uitzondering.  Wie van jullie koos resoluut voor iets anders?  Hoe is het jullie bevallen?  Reuzebenieuwd naar de reacties!

 

3 Comments

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

De volgende HTML-tags en -attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>

CommentLuv badge

Copyright © 2014-2019 De wereld van Arthur All rights reserved.
This site is using the Desk Mess Mirrored theme, v2.4, from BuyNowShop.com.