1

Zeven op Zondag (5)

Posted by A_nnick. on 11 december 2016 in Zeven op Zondag |

zevenopzondag

Tijd om eens over mijn schouder te kijken en te zien wat me deze week zoal allemaal bijbleef.

Met stip op één: mijn lijf die me zei: “Hier, ik heb iets voor u. Een oorontsteking.”. En ik die dacht dat ik net van mijn verkoudheid verlost was. Nope. ‘t Is een soort van complicatie zei de dokter. En man, wat was ik blij dat ik gisterenochtend een dokter kon raadplegen. Ik werd de nacht daarvoor om halfdrie wakker met het gevoel dat er constant iemand naalden in mijn oor stak. Gevolg: niet meer kunnen slapen, van miserie opgestaan, wat TV gekeken, op tinternet gezocht naar hulpmiddeltjes, olijfolie verwarmd en in mijn oor gedruppeld, een pijnstiller gepakt en tot slot geprobeerd om het nummer van de dokter van wacht te bemachtigen. Tegen een uur of negen kon ik er terecht en meldde hij me wat ik eigenlijk al wist: een zware oorontsteking en een ontsteking op de buis van Eustachius. Twintig minuten later en 37 euro in min op mijn rekening stond ik terug buiten met een waslijst aan medicatie. Medicatie en ik, ‘t is iets wat niet zo goed samengaat. Maar hey, je weet maar half hoe blij ik ondertussen ben dat ik antibiotica mag slikken, dat ik een pilleke voor mijn buis kreeg, pijnstilling die het ontzwelproces versnelt en drupkes voor dat oor van mij. Hoe het nu met mijn oor is? Ik voel geen constante pijn meer, maar niezen, hoesten en boertjes laten, zorgen er wel nog steeds voor dat ik achteraf eventjes “auwtsj” roep. De pijnscheuten zijn ook al verminderd, maar wel nog even hevig.

Op twee deze week: het etentje met mama, papa, alle kinderen, schoon- en kleinkinderen in Salons Saint-Germain in Diksmuide. Jaaaaaren aaneen heb ik er ieder weekend opgediend, afgeruimd, leute gemaakt met vrienden en genoten van zoveel meer. Deze keer waren de rollen omgekeerd: ik kon mijn voetjes onder tafel steken en moest gewoon maar eventjes naar het buffet wandelen om iets ongelooflijk lekkers naar binnen te werken. Iets met water en mond? Kijkt gerust eens naar de foto’s hieronder.salons-saint-germain-diksmuide-buffet-a-gogo-voorgerechten

salons-saint-germain-diksmuide-buffet-a-gogo-dessertenNog iets waar ik me deze week over verbaasd heb? Het ganse gedoe rond Theo Francken. Hastag iksteuntheoniet. Het brein van de man moet – mijns inziens – nogal vertroebeld zijn dat hij zomaar uitspraken van de rechter naast ‘m neerlegt. Ik wens anderen niet gauw iets negatiefs toe, maar ik kan enkel hopen dat Theo binnenkort niet anders kan dan de dwangsommen toch te betalen èn de gevraagde visa moet uitschrijven. Meer weten? Hier.

Op vier? Arthur. Die sinds kort Heel Erg Lang Heel Flink alleen speelt. Hij lost major problems zoals een botsing tussen zijn kraan en de politiecombi zelf op en heeft er niet altijd de hulp van mama of papa voor nodig. Wat ons goed uitkomt. Samsonseks en van die dingen. Of gewoon de afwas doen, of de krant lezen op zondag. Vul zelf maar in.

Deze week was de Goedheilig Man in ‘t land. Ook bij ons hield hij even halt om teen en tander door de schoorsteen te gooien. Dit is eigenlijk de eerste keer dat Arthur er echtechtecht bij stilstaat. Ok, vorig jaar zag hij de Sint ook al eens op school, maar het ganse gebeuren ging nogal aan ‘m voorbij. Dit jaar niet dus. Zijn gezichtje, toen hij de ochtend nadat de Sint langsgekomen was, dat was een beeld om noooooit meer te vergeten. Benieuwd naar wat hij gekregen heeft? Binnenkort. In een andere post.

Nummerke zes kon eigenlijk evengoed op één gestaan hebben. De luisteraars van Radio 1 verkozen gisteren “Ploegsteert” tot het allermooiste nummer in de 100 op 1-lijst der Belgische muzikanten. Het nummer gaat over wijlen Frank Vandenbroucke, een talentvol wielrenner uit – hoe raad je het – Ploegsteert.  De man kende een leven van ongekende hoogtes en diepe dalen.  Leven, maar vooral geleefd worden…  Zonde dat er aan talent op zo’n manier een einde komt. Het nummer maakt me verdrietig, maar de muziek geeft me ook kiekenvel.  Het is ronduit prachtig gecomponeerd.  Pianoooooo, mijn hart!  Dat, samen met wat gitaarakkoorden en een
subtiel lintje gedrum, heerlijk! Genoeg gezegd, luistert!

En op zeven? Mijn job. Echt. Ik vind het nu al jammer dat het maar een tijdelijk contract is. Wat het precies inhoudt? Ik ben dienstverantwoordelijke voor de onthaalouders die bij Solidariteit voor het Gezin aangesloten zijn. Regio BXL. Dit wil zeggen dat ik ze alle 18 maandelijks een bezoekje moet proberen te brengen en ondertussen eens pols naar hun werking, naar hun vragen en verzuchtingen en probeer om met oplossingen op de proppen te komen. Dat impliceert ook een heleboel vergaderingen links en rechts, bezettingen nagaan en oudercontractjes opmaken. Maar hey, ik geniet er van. Echt.

Tags:

1 Comment

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

De volgende HTML-tags en -attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>

CommentLuv badge

Copyright © 2014-2018 De wereld van Arthur All rights reserved.
This site is using the Desk Mess Mirrored theme, v2.4, from BuyNowShop.com.