21

random; over gepersonaliseerde hebbedingetjes. En? Winwinwin!

Posted by A_nnick. on 13 december 2016 in Give-away, Random |

‘t Is weer die tijd van het jaar waarop mensen naar de winkel trekken, kerst- en nieuwjaarskaarten kopen, hun mooiste pennen pakken en elkaar de liefste, grappigste, meest ontroerende dingen toewensen. Niet zo bij ons. Als ik – zoals zaterdag, want toen zocht ik naar een rouwzantje – onze kaartjeskast opentrek, dan vind ik gegarandeerd kaarten van in het jaar stillekens terug. Zo zag ik onlangs een envelop waar “Lesley & Delphine” op staat. Bij het openen ervan zag ik binnenin de kaart “Een heel erg fijn 2011″ en nog andere niet-publiceerbare dei op het ding staan. Echt. Zo ben ik. Enthousiast enal beginnen met het schrijven van kaarten, de hele boel aan de kant leggen met de belofte dat ik later nog wel eens verderdoe, de kaarten dan toch laten liggen en uiteindelijk alles terug opbergen omdat het nieuwe jaar alweer een maand ver is. Echt. Maar hey, ‘t is nu ook niet zo dat ik jullie niet het allerbeste toewens eh, alleen gebeurt dit niet via de kaartjesweg. Want die kaartjes? Van mij mogen die weg. Wij wensen jullie binnenkort gewoon IRL het allerbeste toe, deal?

Bon, ik snap wel dat er nog heel wat mensen zijn die kerst- en nieuwjaarskaartjes echt Het Einde vinden. Ziehier mijn Gouden Tip voor deze (en andere) zieltjes. Gaat keer zien op smartphoto. Want echt, daar kunt ge nogal zotjes doen bij het maken van kerstkaartjes!

Als je de eerste alinea aandachtig gelezen hebt, is het je ondertussen wel duidelijk geworden dat ik geen energie meer in kerstkaartjes steek. En al helemaal niet in het maken ervan. Wat me in het assortiment wel ongelooflijk interessant leek, was een fotoagenda. Dus besloot ik om online een agenda voor het aankomende jaar 2017 te gaan maken. Easypeasy, daar bij smartphoto. Op de productpagina vind je hun ganse assortiment. En daarna? Klik je dor op hetgeen je wil gaan creëren. Een uur later (voor jou is dat misschien lang, maar ik bleef mijn foto’s maar verplaatsen en verplaatsen) had ik het eindresultaat al voor mij. Digitaal, dat wel, maar ik begon spontaan te dansen van puur contentement. Het enige wat mij nog restte, was wachten tot de postbode mijn langverwachte pakje zou komen brengen. Zoals de site het beloofde, kreeg ik twee dagen nadien mijn agenda in de bus. Laat 2017 maar snel komen, zodat ik er optimaal gebruik van kan gaan maken!

smartphoto-gepersonaliseerde-agenda-2017

Leest verder, want dat was nog niet alles. Ik mocht – behalve mijn supermooie agenda – nog iets kiezen. Al snel viel mijn oog op een gepersonaliseerde klok. De klok in onze keuken was eigenlijk wel aan vervanging toe. We gooien ‘m niet weg hoor, want het was een kunstwerkje van één van ons grote hastn, maar toch, na zeven jaar kijkt een mens al eens graag naar een andere klok. Ik toch. Aangezien we iets meer dan een jaar geleden met ons ganse gezinnetje een heerlijke fotoshoot hadden bij de al even heerlijke Frank Demeulemeester, was de keuze voor de foto op de klok al snel gemaakt. Aanschouw!

smartphoto-gepersonaliseerde-klok

Loopt niet weg, lieve lezer, want nu is het aan jou. Stuur jij wél nog kerstkaarten? Of vind je een gewone agenda uit de winkel ook zo saai? Vertel mij in de comments van deze post wie jij wat voor het nieuwe jaar toewenst en maak kans op één van de twee kortingscodes van 25 euro die je bij smartphoto mag besteden. Let wel: de codes zijn niet cumuleerbaar met andere acties, kunnen maar één keer gebruikt worden en zijn geldig tot en met 31 maart 2017. Meedoen kan tot en met vrijdag 16.12.2016 klokslag middernacht. De winnaars worden bekendgemaakt op de facebookpagina van deze blog. Toitoitoi!

Tags: , , , ,

1

Zeven op Zondag (5)

Posted by A_nnick. on 11 december 2016 in Zeven op Zondag |

zevenopzondag

Tijd om eens over mijn schouder te kijken en te zien wat me deze week zoal allemaal bijbleef.

Met stip op één: mijn lijf die me zei: “Hier, ik heb iets voor u. Een oorontsteking.”. En ik die dacht dat ik net van mijn verkoudheid verlost was. Nope. ‘t Is een soort van complicatie zei de dokter. En man, wat was ik blij dat ik gisterenochtend een dokter kon raadplegen. Ik werd de nacht daarvoor om halfdrie wakker met het gevoel dat er constant iemand naalden in mijn oor stak. Gevolg: niet meer kunnen slapen, van miserie opgestaan, wat TV gekeken, op tinternet gezocht naar hulpmiddeltjes, olijfolie verwarmd en in mijn oor gedruppeld, een pijnstiller gepakt en tot slot geprobeerd om het nummer van de dokter van wacht te bemachtigen. Tegen een uur of negen kon ik er terecht en meldde hij me wat ik eigenlijk al wist: een zware oorontsteking en een ontsteking op de buis van Eustachius. Twintig minuten later en 37 euro in min op mijn rekening stond ik terug buiten met een waslijst aan medicatie. Medicatie en ik, ‘t is iets wat niet zo goed samengaat. Maar hey, je weet maar half hoe blij ik ondertussen ben dat ik antibiotica mag slikken, dat ik een pilleke voor mijn buis kreeg, pijnstilling die het ontzwelproces versnelt en drupkes voor dat oor van mij. Hoe het nu met mijn oor is? Ik voel geen constante pijn meer, maar niezen, hoesten en boertjes laten, zorgen er wel nog steeds voor dat ik achteraf eventjes “auwtsj” roep. De pijnscheuten zijn ook al verminderd, maar wel nog even hevig.

Op twee deze week: het etentje met mama, papa, alle kinderen, schoon- en kleinkinderen in Salons Saint-Germain in Diksmuide. Jaaaaaren aaneen heb ik er ieder weekend opgediend, afgeruimd, leute gemaakt met vrienden en genoten van zoveel meer. Deze keer waren de rollen omgekeerd: ik kon mijn voetjes onder tafel steken en moest gewoon maar eventjes naar het buffet wandelen om iets ongelooflijk lekkers naar binnen te werken. Iets met water en mond? Kijkt gerust eens naar de foto’s hieronder.salons-saint-germain-diksmuide-buffet-a-gogo-voorgerechten

salons-saint-germain-diksmuide-buffet-a-gogo-dessertenNog iets waar ik me deze week over verbaasd heb? Het ganse gedoe rond Theo Francken. Hastag iksteuntheoniet. Het brein van de man moet – mijns inziens – nogal vertroebeld zijn dat hij zomaar uitspraken van de rechter naast ‘m neerlegt. Ik wens anderen niet gauw iets negatiefs toe, maar ik kan enkel hopen dat Theo binnenkort niet anders kan dan de dwangsommen toch te betalen èn de gevraagde visa moet uitschrijven. Meer weten? Hier.

Op vier? Arthur. Die sinds kort Heel Erg Lang Heel Flink alleen speelt. Hij lost major problems zoals een botsing tussen zijn kraan en de politiecombi zelf op en heeft er niet altijd de hulp van mama of papa voor nodig. Wat ons goed uitkomt. Samsonseks en van die dingen. Of gewoon de afwas doen, of de krant lezen op zondag. Vul zelf maar in.

Deze week was de Goedheilig Man in ‘t land. Ook bij ons hield hij even halt om teen en tander door de schoorsteen te gooien. Dit is eigenlijk de eerste keer dat Arthur er echtechtecht bij stilstaat. Ok, vorig jaar zag hij de Sint ook al eens op school, maar het ganse gebeuren ging nogal aan ‘m voorbij. Dit jaar niet dus. Zijn gezichtje, toen hij de ochtend nadat de Sint langsgekomen was, dat was een beeld om noooooit meer te vergeten. Benieuwd naar wat hij gekregen heeft? Binnenkort. In een andere post.

Nummerke zes kon eigenlijk evengoed op één gestaan hebben. De luisteraars van Radio 1 verkozen gisteren “Ploegsteert” tot het allermooiste nummer in de 100 op 1-lijst der Belgische muzikanten. Het nummer gaat over wijlen Frank Vandenbroucke, een talentvol wielrenner uit – hoe raad je het – Ploegsteert.  De man kende een leven van ongekende hoogtes en diepe dalen.  Leven, maar vooral geleefd worden…  Zonde dat er aan talent op zo’n manier een einde komt. Het nummer maakt me verdrietig, maar de muziek geeft me ook kiekenvel.  Het is ronduit prachtig gecomponeerd.  Pianoooooo, mijn hart!  Dat, samen met wat gitaarakkoorden en een
subtiel lintje gedrum, heerlijk! Genoeg gezegd, luistert!

En op zeven? Mijn job. Echt. Ik vind het nu al jammer dat het maar een tijdelijk contract is. Wat het precies inhoudt? Ik ben dienstverantwoordelijke voor de onthaalouders die bij Solidariteit voor het Gezin aangesloten zijn. Regio BXL. Dit wil zeggen dat ik ze alle 18 maandelijks een bezoekje moet proberen te brengen en ondertussen eens pols naar hun werking, naar hun vragen en verzuchtingen en probeer om met oplossingen op de proppen te komen. Dat impliceert ook een heleboel vergaderingen links en rechts, bezettingen nagaan en oudercontractjes opmaken. Maar hey, ik geniet er van. Echt.

Tags:

0

random; stijlvol de feestdagen door

Posted by A_nnick. on 28 november 2016 in Random |

I admit, die sjakos van mij verdient een meer edele naam dan gewoonweg sjakos. Grote Grabbelton bijvoorbeeld. Je wil immers niet weten dat ik er allemaal in terugvind. Gaande van potjes verf, over een scherf van een kapot bord tot speelgoed. Kilo’s speelgoed. Allemaal goed en wel, zo’n grote sjakos, maar ‘t is nu niet echt het meest smaakvolle item onder mijn accessoires.

Ik was dan ook uitermate blij toen Duifhuizen tassen en koffers mij contacteerde met de vraag of ik zin had om een clutch uit hun gigantische collectie uit te zoeken en te reviewen. Neen zou een fout antwoord geweest zijn. Echt.

Nu kan ik me wel voorstellen dat jij ongelooflijk benieuwd bent naar wat voor clutch ik uitgezocht heb. Ik laat je dus niet langer in spanning. Deze:

clutch-micmacbags-duifhuizen-tassen-en-koffers

Mijn bevindingen? Die zijn top! Geen gezucht en gevloek meer omdat ik iets niet terugvind in mijn Grote Grabbelton, maar een tasje dat mooi en overzichtelijk is en waar ik blindelings naar mijn spullen kan graaien.

Deze clutch van Micmabcags is gemaakt van leer en kan dus wel tegen een stootje. Wat ik persoonlijk top vind, is dat de clutch ook met een draagriem geleverd wordt, waardoor je hem ook crossbody kunt dragen. Toegegeven, ik kende het woord niet, maar bon, een dag niet geleerd is een dag niet geleefd. Of zoiets, toch. :) Naast de draagriem is er ook een afneembare polsband, wat ook best wel makkelijk is.

Hophop dus, gaat dat zien, gaat dat zien! En laat je mij eens weten welk item jou overstag liet gaan?

 

Tags: , ,

2

random; over leefgroepbegeleiders

Posted by A_nnick. on 27 november 2016 in Random |

Een kleine drie weken terug was het mijn laatste dag in de leefgroep. Ik had het geluk om flex te mogen zijn en om al “mijn” kindjes nog eens te zeggen hoe graag ik ze zie.

Ik kijk met een glimlach terug op die intense twee maand leefgroepenwerking. Toegegeven, het was niet altijd rozengeur en maneschijn. Soms had ik eens een mindere dag, soms hadden de kinderen eens een mindere dag. Andere begeleiders ook, soms.

Er waren dagen dat ik ze – nu gaat het over de kiennies, lieve lezer, niet over de andere leefgroepbegeleiders – bij manier van spreken achter ‘t behang zou willen plakken, of dat ik ze lang op de strafstoel wou laten zitten. Omdat ze niet luisterden, omdat ze andere kinderen pijn deden, over and over again, omdat ze opzettelijk hun beker met water morsten,…

Maar wat echt belangrijk is? Er waren heel veel dagen waarop ze mij zooo gelukkig maakten, doordat ze mij kwamen knuffelen op het moment dat ik de leefgroep binnenkwam, doordat ze mij spontaan een zoen kwamen geven, doordat ze wel deden wat van hen verlangd werd, doordat ze wel fijn op zichzelf/met andere kinderen speelden,…

Tijdens die twee maand heb ik oneindig veel respect gekregen voor die andere leefgroepbegeleiders. Zonder namen te noemen, ik heb Heel! Erg! Veel! van jullie opgestoken. Van jullie allemaal. Over hoe je sommige kinderen beter (niet) aanpakt, over hoe je op 1 2 3 kinderen op je hand hebt, over hoe je het kind dat niet wil slapen, toch zonder problemen in zijn bed draait, over hoe het kind dat niets lust toch gans zijn/haar bord leegeet,…

Die leefgroepbegeleiders, ‘t is een ras apart. ‘t Zijn stuk voor stuk mensen met een ongelooflijk warm hart, die onbevooroordeeld hun dag aanvangen, die “hun” kinderen telkens nieuwe kansen geven en diezelfde kinderen onvoorwaardelijk graag zien.

En daarom, lieve leefgroepbegeleiders, is dit nummer er eentje voor jullie. Ok, ‘t is misschien niet jullie favoriete genre, maar de tekst is zoooooo veelzeggend. En mochten jullie even niet meer weten waarom je deze job zo graag doet en waarom je er zo goed in bent? Daarom.

 

Tags: ,

2

Zeven op Zondag (4)

Posted by A_nnick. on 20 november 2016 in Zeven op Zondag |

Exact 1 jaar en 17 dagen geleden verscheen de vorige “Zeven op Zondag“. Ik dacht er al een tijdje over na om deze rubriek terug op te nemen, maar het kwam er maar niet van. Bloggen blijft voor mij vooral een “magje”, ‘t is niet dat ik er mijn geld mee verdien. :)

– Hoera voor de namen die nu al de affiche van #RW17 sieren! In juni ging ik met Nele en Lauren en mijn lief de wei onveilig maken en me dunkt dat het dit jaar ook weer van dattem zal zijn. Stiekem denk ik wel dat ik mijn lief inruil voor Liesbeth. Niet omdat het niet meeviel hoor, maar 4 dagen zijn ‘m – naar eigen zeggen – toch wel wat veel. Dat leeftijdsverschil eh, dat leeftijdsverschil… :)

– Frappant vond ik het, toen de dame van het Texacorestaurant in Mannekensvere (of all places) begon te huilen toen ik haar zei dat het ontbijt ons heel hard gesmaakt heeft. Ze vertelde dat ze – in de 18 jaar dat ze daar al werkzaam is – nog nooit zoiets gehoord heeft. Ze zei er ook nog bij dat we (Arthur en ik) haar dag gemaakt hebben. Zo zie je maar dat je geen grootse dingen moet verrichten om iemand gelukkig/blij te maken.

ontbijtje-in-mannekensvere

– Deze week werd een aaneenrijging van grappige uitspraken van uk. Ik schrijf er binnenkort wel eens een aparte post over, maar wil jullie deze alvast niet onthouden. Hij ging op mijn voeten zitten en liet een scheetje waarop ik ‘m vroeg wat hij dan zegt. In de plaats van “pardon”, antwoordde meneertje doodleuk dat je van scheetjes groot wordt. Uhu.

– Zondag is familiedag. Concreet? Straks komt mijn oudste broerie hier eten en maken we samen soep. Meer moet dat niet zijn. <3

– Vandaag is het exact een week geleden dat we het mooie, warme Zuid-Spanje achter ons lieten. Vijf dagen vol plezier, tijd voor elkaar en voor mensen die we heel diep in ons hartje zitten hebben, tijd voor wandelingen over rotsen, zwempartijtjes in de zee, heel erg veel sangria en tinto verrano,… Omdat beelden vaak meer zeggen dan woorden, wil ik jullie de volgende foto niet onthouden:

el-portus-spanje

 

 

 

 

 

 

 

– Aangezien we vijf dagen in Spanje vertoefden, zonder onzen Arthur, was tantie Lins surrogaatmamaatje van dienst. Ik hoef je waarschijnlijk niet te zeggen dat ze het on-ge-loof-lijk goed gedaan heeft. Dikke duim voor tantie Lins, Arthur vindt haar de max. En wij ook!

– Maandag startte ik voor het eerst als dienstverantwoordelijke voor onthaalouders die bij SvhG aangesloten zijn. Ik word er – tijdelijk – verantwoordelijke voor de 18 – binnenkort 19 – onthaalouders in regio BXL. Heeeeerlijk! Het meest spannende moment van deze week? Op vrijdag helemaal alleen dienen auto uit de garage rijden. Op baan gaan? Geen probleem. Maar stresskes, jong, om dienen auto eruit en er terug in te krijgen. Zo rond 17 uur was ik terug en ik heb letterlijk een vreugdedansje gemaakt omdat ik ‘m er zonder krassen terug in gekregen heb. H to de A to de Lellujah! Voor mij, jawel. :)

solcaaaaar

 

Hoe heb jij deze week jouw hemel verdiend? En ben je ook zo enthousiast bij het zien hoe de affiche van Werchter zich week na week vult?

Tags:

1

Paul Simon mag mijn opa zijn

Posted by A_nnick. on 4 november 2016 in Muziek |

Een man van 75 jaar, energieke zanger, getalenteerd muzikant, grapjesmaker, geboren verteller en zoveel meer. Paul Simon zou zomaar mijn opa mogen zijn.

paul-simon-foto-vorst-nationaal-billboard

Ik ken ‘m niet persoonlijk hoor, maar ik (wij) zag(en) ‘m dinsdag aan het werk en ik moet zeggen dat ik er Enorm Hard van genoten heb.

Op deze manier had hij het ganse publiek meteen op zijn hand. Wat een heeeeeerlijke bende muzikanten, daar op het podium in Vorst Nationaal: wat gitaristen, een percussionist, een drummer, een pianist (het woord “virtuoos” werd vast en zeker voor hem uitgevonden), een saxofonist en een trompettist. Als je dacht dat dat alles was, dan heb je het grondig fout: op een bepaald moment werden ook nog een accordeon, een hoorn, een bas, een dwarsfluit, een darzoeka en een orgel aan het muziekpalet toegevoegd. Tijdens het brengen van het nummer “The Werewolf” werd ook nog eens gebruik gemaakt van één of ander Indisch instrument, waarvan ik geen idee heb hoe het heet. Een nummer dat heel toepasselijk is tijdens deze Halloweenperiode, trouwens. Of het door het ganse publiek gesmaakt werd, durf ik te betwijfelen, want de man en vrouw die naast mij zaten, vonden het maar niets. Ik plak er gewoon de term “speciaal” op.

Paul Simon is blijkbaar niet alleen een begenadigd zanger en getalenteerd muzikant, hij kan ook een aardig potje dansen. Gejoel alom, door het publiek, door wie hij op zowat ieder moment op handen gedragen werd. En daar speelde de man himself handig op in: hij bracht nogal wat nummers van zijn alomgekende repertoire, maar schuwde ook zijn nieuwe nummers niet, de reden trouwen waarom hij door gans Europa tourt. Of is het toert?

Verschillende stijlen

Ook het feit dat hij zonder ook maar enig probleem van de ene stijl naar de andere hopt, is fenomenaal. Zo gaat hij van een jazzy nummer zomaar over tot wereldmuziek, om dan terug te keren naar ingetogen melodietjes en er nog even een reggae-aandoend muziekje aan toe te voegen. O, en zei ik al dat er ook wat blues in zijn optreden voorkwam? Mind. Blown. Echt.

paul-simon-foto-knack-focus

En o jaaa, ik moet ‘m eigenlijk nog bedanken ook. Omdat hij niet stipt om 20 uur begonnen is. Want jong, wat voor ons eigenlijk een datenight zou worden (we waren van plan om eerst iets te gaan eten, naar het concert te gaan en nog ergens een achterafje te nuttigen) werd een helletocht in de file. Aangezien we Arthur lieten logeren bij opa en oma boerderij, waren we dus genoodzaakt om vanuit PVZ richting Vorst te trekken. Volgens de gps een goed anderhalf uur rijden. Wij deden er twee en een half over. Zucht. Om daarna twee en een half uur vollenbak te genieten van wat één van de betere concerten ever was.

Persoonlijke hoogtepunten voor mij? Slip slidin’ away, Diamonds on the soles of her shoes, You can call me Al, Still crazy after all these years, Graceland, The Boxer en zijn laatste bisnummer: The sound of silence. (Ik vond niet van alle nummers iets terug op Youtube, toch niet van zijn optreden van afgelopen dinsdag. Hou jullie alvast niet in om ze zelf op te gaan zoeken, het zijn stuk voor stuk Pa-Rel-Tjes!)

Ik las ergens dat Paul Simon als een fles wijn is: hoe ouder hij wordt, hoe beter. I agree.

 

Tags: , , ,

70

Doe de herfsthop!

Posted by A_nnick. on 26 oktober 2016 in Random |

herfst-hop

Jochei, het feit dat je dit hier leest, wil zeggen dat je in een grote bloggersketting terechtgekomen bent. Oink? Je snapt het niet? Luister. Lees.

Welkom aan jou, lieve lezer van mijn blogje. Ofwel kom je hier terecht omdat je het fijn vindt om te lezen wat ik allemaal neerpen, ofwel kom je hier via Fleur, van mama’s liefste en ben je hoogstwaarschijnlijk een Nederlandse bezoek(st)er. Welkom!

Fleur blogt dagelijks over het moederschap en deelt op deze manier haar ervaringen. Ze hoopt ook dat ze met deze verhalen steun kan bieden aan andere mensen. Wat hey, we zijn allemaal moeders, niet? Dankjewel trouwens, lieve Fleur, om naar mij te linken!

Een bloghop zou geen bloghop zijn, mocht ik je niet naar nog een andere blogger laten springen. En dat iiiiiiiiiiiis… Dewi! Dewi blogt op  Firma Mama. Logischerwijze blogt ook deze dame over het mama zijn. En meer, want haar laaste post ging over pompoencake. Gaat dat zien, gaat dat zien!

verrassingspakketWeet je wat deze bloghop voor jou zo fijn maakt, lieve lezer? Je leert niet alleen 31 bloggende mama’s kennen, je maakt ook nog eens kans op 31 mooie prijzen. Bij mij win je… *tromgeroffel* een verrassingspakket ter waarde van 15 euro. Tipje van de sluier? Ongeacht of je nu mama, papa, blogger, advocaat, architect, metser of loodgieter bent, je kan er altijd iets mee aanvangen.

Wat moet je doen? Simpel: hieronder een reactie nalaten. Deze wedstrijd loopt trouwens tot en met 02.11.2016 en één dag later wordt de winnaar via mijn facebookpagina bekendgemaakt. En dan nu? Hoppen naar Dewi!

 

Tags: ,

0

Getest: Mum & me.

Posted by A_nnick. on 21 oktober 2016 in Getest |

mum-me-bucketlist-oor-mama-en-zoon

Een tijdje terug krijg ik een mailtje waar mijn hartje van ging zingen. Lise van Van Halewijck vroeg me immers of ik het niet zag zitten om het allernieuwste pareltje van de hand van Petra De Pauw uit te testen. Mais oui, bien sûr! En al zeker omdat het een boek voor mama en zoon is. En wat voor een boek!

Nadat Petra eerder al een bucketlistboek voor moeder en dochter uitgegeven had, werd het hoog tijd om er ook eentje voor mama en zoon op het boekschap te leggen. Exclusief voor mama en zoon. Ideaal voor Arthur en mij dus. Het boek belooft de band tussen moeder en haar kind onderstreept en versterkt zal worden. En weet je wat? Het doet het!

De eerlijkheid gebiedt me wel te zeggen dat we nog bitter weinig activiteiten uit het boek tot uitvoer gebracht hebben, maar als je weet dat ik het vers van de pers aangeleverd kreeg en dat er wel 172 (!!) opdrachten in staan, dan klinkt dat toch niet onlogisch. Toch?

Ik had in deze blog graag een filmpje op jullie losgelaten zodat jullie een mooie inkijk krijgen in wat het boek allemaal te bieden heeft. Helaas heeft deze werkende moeder nog altijd een chronisch tijdsgebrek waardoor dit er niet van gekomen is. Maar bon, geen nood: als ik er enkele met Arthur ten uitvoer gebracht heb, zullen ze hier vast en zeker verschijnen! Trek maar eens aan mijn oren mocht het niet zo zijn…

Anyway, een greep uit de verschillende opdrachten? Studeer samen een bekend duet in, vind samen een sport uit, doe belleketrek, scheer samen een schaap, ondervraag elkaar als echte politie-inspecteurs, maak samen muziek met een draaiorgel,…

Zoals je merkt, zijn niet alle activiteiten voor iedere leeftijd geschikt, maar dat is net het mooie van het boek: het zorgt ervoor dat je een hartverwarmend document krijgt dat een leven lang meegaat en zal meegroeien met de relatie tussen moeder en zoon.

Technische specificaties:

Titel: Mum & me. Bucketlist voor mama en zoon

Auteur: Petra De Pauw

Uitgever: Van Halewijck

Prijs: 14.95 euro (geef toe, voe da geld kuj toch nie sukkelen eh?)

ISBN: 9789461316394

Beschikbaar vanaf 20.10.2016 (Ik dacht dat dat vandaag was, maar ‘t was blijkbaar al gisteren. Chaos in mijn hoofd, enal.)

 

En dan nu? Hop naar de winkel! Vergeet je mij niet te vertellen wat je ervan vond?

Tags: , ,

0

Kleuters op het Filmfestival in Gent! + Winwinwin

Posted by A_nnick. on 16 oktober 2016 in Give-away, Random |

Gisteren was het dan ein-de-lijk zo ver. Arthur en ik mochten, dankzij Alice van Jekino naar de film. Place to be was StudioSkoop in Gent. Aangezien tantie Lins en Rune toch bij ons thuis waren, besloten we maar om met vier naar de filmzaal te trekken.

Wij twee dus, Lins en ik, waren heel erg benieuwd naar hoe het zou gaan verlopen met die twee varkentjes van ons. Arthur heeft wel al meerdere malen op een bioscoopstoel plaatsgenomen, maar voor Rune (precies 876 dagen* oud) was het de allereerste keer.

We kregen van een vriendelijke meneer twee kinderzitjes zodat ons allesjes zonder problemen naar het scherm konden staren.

Ik kan me voorstellen dat je wel benieuwd bent naar wat voor een film we zijn gaan kijken. Iets met messen en veel bloed. Ahja, want je kan je kinderen er maar beter aan laten wennen. Neeheee, fopje flauw mopje. We gingen kijken naar Kiwi & Strit.

Kiwi en Strit zijn een heerlijk duo en werden bedacht door Esben Toft Jacobsen, die eerder al voor De Geweldige Beer en De Verenkoning zorgde.

kiwi-strit-de-fietsendief

Op een open plek in het bos wonen twee grappige, pluizige wezentjes: Kiwi is geel, netjes en voorzichtig; Strit is paars, groezelig en wild. Ze zijn nieuwsgierig en willen alles uitproberen. Wat ze ook doen (voetballen, in bad gaan, een schilderij maken,…), het loopt steevast verkeerd af en daar moeten ze zelf heel erg om lachen. Samen met hun vreemde vrienden (zoals de grote blauwe boskoe die altijd honger heeft) praten ze een koddig brabbeltaaltje.

Beelden zeggen vaak meer dan woorden, daarom deze trailer:

Het fijne aan de “film” is dat het eigenlijk allemaal korte fragmentjes zijn, die elkaar opvolgen. Pret verzekerd! Arthur vond het zoooo leuk dat ‘ie plots luidop “Dat is nu echt wel heeeeeeel grappig!” riep. :)

Sta jij te popelen om deze film met jouw koter te gaan bekijken? Houdt dan uw ogen goed open, want iedereen die mij hieronder een fijne filmtip voor kleuters cadeau doet en de foto op instagram liket & repost, maakt kans op een duoticket.

Deze wedstrijd loopt tot en met 19.10.2016, klokslag middernacht. De winnaar wordt op 20.10.2016 via de facebookpagina van deze blog bekendgemaakt.

 

* 2 jaar, 4 maand en 22 dagen, misschien is dat makkelijker…

Tags: , , , ,

3

2500 euro?! Veel te veel!

Posted by A_nnick. on 13 oktober 2016 in Random |

2500-euro-is-echt-te-veel

 

 

 

 

 

 

 

 

Mijn haar kwam recht toen ik gisteren in de krant las dat “onze” prinses Elisabeth vanaf haar 18de verjaardag recht heeft op een dotatie van zo’n slordige 900 000 euro per jaar. Da’s zo ongeveer 2 500 euro per dag. Jap, per dag! Vandaag las ik dan nog eens dat Herman De Croo zegt dat dat in principe “een redelijk bedrag is om de dagelijkse kosten te dekken”.

Een redelijk bedrag? Welke studies zal ze wel aanvatten? Zal ze een huis moeten afbetalen op haar 18de? Moet ze een lening aangaan voor een auto? Ik zou wel eens haar rekeningskes willen zien, goed voor zo’n 2 500 euro per dag.

Weten dat heel veel mensen voor dit bedrag twee maand moeten werken… En weten dat er in België zoveel kinderen zijn die onder de armoedegrens leven… Concrete cijfers? Unicef kan ze je zo geven: België is één van de landen met de hoogste kinderarmoedecijfers van Europa. In Brussel groeien 4 op 10 kinderen op in armoede, in Wallonië 1 op 4 en in Vlaanderen 1 op 10. Zou Elisabeth er zich niet beter bij voelen moest ze een deel van haar donatie aan hen kunnen schenken? Weet zij eigenlijk wel wat er met dat geld op vlak van kinderarmoede verwezenlijkt kan worden??

Natuurlijk los je die armoede niet enkel op met centen, zo naïef ben ik nu ook weer niet. Natuurlijk moet je op straat niet zomaar centen gaan uitdelen, maar je kan ze wel investeren in degelijk onderwijs voor iedereen (!!) en in gezondheid en welzijn van kinderen en jongeren. Want da’s au fond wel wat we hier nodig hebben: degelijk onderwijs, een goede gezondheidszorg en de intentie om welzijn te bevorderen. Voor iedereen. En al zeker voor onze kinderen, voor de toekomst van morgen.

Moest je dit lezen, Elisabeth, laat je me dan eens weten wat jouw mening is? En moest jij dit lezen, beste Herman De Croo, dan wil ik met jou wel eens een pint gaan pakken om hier eens een klapke over te doen.

En naar jouw mening ben ik ook wel benieuwd, lezerke van mij.

 

PS: Hoe het bij jullie zit, Nederlandse volgers? Prinses Amalia heeft, van zodra ze de volwassen leeftijd bereikt heeft, recht op anderhalf miljoen euro per jaar. Oink??!

Tags: ,

Copyright © 2014-2017 De wereld van Arthur All rights reserved.
This site is using the Desk Mess Mirrored theme, v2.4, from BuyNowShop.com.